ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٩١ - ج دعاهاى هشتاد ركعت، تكميل صد ركعت

خداوندا! از به كام كشيدن آتش، به تو پناه مى‌برم.

خداوندا! بر محمّد و خاندانش درود فرست و مرا حج و عمره و روزه‌دارى و صدقه به خاطر رضاى خودت، روزى كن!».

سپس سجده مى‌كنى و در سجده‌ات مى‌گويى:

«اى شنونده هر صدا! اى بازْآفريننده جان‌ها پس از مرگ! اى آن كه تاريكى‌ها او را فرا نمى‌گيرند! اى آن كه صداها بر او اشتباه نمى‌شوند! اى آن كه چيزى او را از چيزى مشغول نمى‌سازد! به محمّد ٦ بهترينِ آنچه را از تو خواسته است و برترين چيزى را كه براى او از تو خواسته‌اند و بهترين چيزى را كه از تو مى‌خواهند، عطا كن! و از تو مى‌خواهم كه مرا از آزادشدگان و رهيدگان از آتش، قرار بدهى.

خداوندا! بر محمّد و خاندانش درود فرست و عافيت را جامه زيرين و رويين من قرار بده و برايم در روز قيامت، نجات از هر بدى قرار بده!».

[٣١ و ٣٢] سپس دو ركعت نماز مى‌خوانى و مى‌گويى:

«تويى خداوند. معبودى جز تو نيست، كه پروردگار جهانيانى! تويى خداوند. معبودى جز تو نيست، كه والا و بزرگى! تويى خداوند. معبودى جز تو نيست، كه مقتدر و حكيمى! تويى خداوند. معبودى جز تو نيست، كه آمرزنده و مهربانى! تويى خداوند. معبودى جز تو نيست، كه بخشنده و مهربانى! تويى خداوند. معبودى جز تو نيست، كه مالك روز جزايى!

تويى خداوند. معبودى جز تو نيست، كه آفرينشْ از تو آغاز شده و به سوى تو برمى‌گردد! تويى خداوند. معبودى جز تو نيست، كه آفريدگار بهشت و دوزخى! تويى خداوند. معبودى جز تو نيست، كه آفريدگار خير و شرّى![١] تويى خداوند. معبودى جز تو نيست، كه هميشه بوده‌اى و خواهى بود!

تويى خداوند. معبودى جز تو نيست، كه يكتا و يگانه و بى‌نيازى؛ آن كه نه زاده است و نه زاده شده است و نه هرگز كسى همتاى او بوده است! تويى خداوند. معبودى جز تو نيست، كه داناى غيب و شهود، و بخشنده و مهربانى! تويى خداوند. معبودى جز تو نيست، كه فرمان‌رواى پاك، بى‌عيب، ايمنى‌بخش، غالب، مقتدر، جبّار و با كِبريايى! منزّهى از آنچه شرك مى‌ورزند.

[١] سيّد ابن طاووس در پايان دعا نوشته است: در دو روايت حاوى دعاهاى غير ماه رمضان ديدم چنين نوشته بود:« مالك خير و شر»، و نه« آفريدگار خير و شر».