جواب مى‌داد تا عاقبت در گشود و حضرت امير از آن طاير با رسول خدا خوردند؛ مجملا محبّت و محبوبيّت على حق- سبحانه و تعالى- را از آن گذشته است كه خوارج شك كنند، چه جاى ديگرى؟!- و اى برگزيده خدا و اى ولىّ خدا!- يعنى واجب الاطاعة و امام و اولى به نفس از جانب خدا- و اى حجّت خدا- بر خلق، به كمالات صوريّه و معنويّه و معجزات ظاهره و باطنه- و اى ستون دين و اى وارث علوم انبياء متقدّمين- مانند حضرت آدم و ادريس و نوح- و انبياء متأخّرين- مانند ابراهيم و موسى و عيسى صلوات اللَّه عليهم- و اى صاحب ميسم و اى راه راست!- بر سبيل مجاز شايع.

و ميسم چيزيست كه حيوانات را به آن داغ مى‌كنند و حق- سبحانه و تعالى- در قرآن ياد فرموده است دابّة الارض را: وَ إِذا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ أَخْرَجْنا لَهُمْ دَابَّةً مِنَ الْأَرْضِ تُكَلِّمُهُمْ أَنَّ النَّاسَ كانُوا بِآياتِنا لا يُوقِنُونَ وَ يَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ فَوْجاً مِمَّنْ يُكَذِّبُ بِآياتِنا فَهُمْ يُوزَعُونَ‌، و چون تمام شود حجّت ما بر خلايق به ظهور حضرت صاحب الامر و ظهور معجزات باهره بر دست او و نزول عيسى از آسمان و متابعت او صاحب الامر را و در عقب او نماز كند، و اعظم معجزات رجعت مؤمنان بسيار صالح باشد و كافران اين امّت از ائمّه جور و معاونان ايشان بر ظلم و كفر كه در آيه دويّم مذكور است، بيرون آوريم از جهت ايشان جاندارى را از زمين كه با ايشان سخن كند يا مجروح سازد به عصاى موسى و خاتم سليمان روهاى ايشان را، به آنكه عصا بر روى ايشان زند و خاتم بر پيشانى ايشان مهر كند، و بر پيشانى مؤمنان صالح نوشته شود كه مؤمن است حقّا و بر پيشانى كافران نوشته شود كه اين كافر است حقّا، چون آيات و معجزات ائمّه هدى را ديدند و ايمان نياوردند به سبب اين راه توبه مسدود شود بر ايشان، و روزى باشد كه ما حشر كنيم از هر امّتى طايفه‌اى را از كسانى كه تكذيب مى‌كنند آيات ما را كه- ائمّه هدى‌اند- و همه را جمع كنند و ايشان را كشند و زنده كنند تا تشفّى دلهاى مؤمنان زنده و مرده بشود.

و روايات در تفسير «دابّة الارض» بسيار وارد شده است از طرق شيعه كه دلالت مى‌كند بر آنكه مراد از «دابّه» حضرت امير المؤمنين (ع) است؛ از آن جمله به اسانيد