روز. در روز سيّم مردى پيدا شد بسته‌اى بر پشت بسته، مانند پيادگانى كه به راه مكّه مى‌روند، آمد و بسته را از پشت باز كرد و رخت سفر را انداخت و داخل روضه مقدّسه شد و زيارت كرد و نماز كرد و آهسته زرى به ابو البقا داد كه برو و از براى ما چاشته‌اى بياور تا بخوريم. او رفت و نانى و خرمايى و شيرى آورد. او گفت من اينها را نمى‌خواهم، ببر كه عيالت بخورند؛ و يك اشرفى ديگر درآورد و گفت: اين را مرغ و نان بخر و به خانه ببر كه من مى‌آيم؛ و چون وقت ظهر داخل شد نماز ظهر و عصر را ادا كرد و رفت به خانه ابو البقا طعام حاضر كرد و هر دو خوردند و بعد از آن، آن مرد به ابو البقا. گفت كه برو و اوزانى كه به آن طلا را مى‌كشند بياور. ابو البقا بيرون آمد و از زرگرى كه در در خانه‌اش نشسته بود هر چه از اوزانى كه طلا و نقره را مى‌كشند داشت گرفت و به نزد آن مرد آورد و آن مرد جميع آن اوزان را با سنگهائى كه جو و گندم مى‌كشيدند در خانه در يك پله ترازو گذاشت و كيسه اشرفى بيرون آورد و در پله ديگر آن‌قدر ريخت كه با آن سنگها و اوزان برابر شد و در دامن ابو البقا ريخت و باقى را بر پشت بست و برخاست. ابو البقا گفت: اى مخدوم! من چه كنم اينها را؟! گفت: اينها از تست؛ آن شخص از برايت فرستاده است كه گفت: برگرد به آنجائى كه بودى يعنى امير المؤمنين (ع)، و گفت: هر چقدر كه سنگ بياورد تو مساوى آن طلا بده، و اگر سنگ بيشتر مى‌آوردى بيشتر مى‌دادم. ابو البقا كه اين را شنيد بيهوش شد و آن مرد روانه شد و ابو البقا از آن زر دخترانش را به شوهر داد و خانه‌اش را عمارت كرد و حالش نيكو شد.

قصّه بدوى و حاكم كوفه: منقول است از حسين بن على بن طحال كه در سال پانصد و هفتاد و پنج، سنقر حاكم كوفه بود و ميان او و عربان بنى خفاجه منازعه شده بود و هر كه از ايشان را مى‌ديد مى‌كشت؛ بنا بر اين هر يك از عربان كه به زيارت مى‌آمدند نگهبانى با خود مى‌آوردند و در بيرون مى‌ايستادند و آن شخص به زيارت مى‌رفت و اگر كسى از مردم حاكم از طرف كوفه پيدا مى‌شد، نگهبان او را خبر مى‌كرد و مى‌گريختند. در آن سال دو كس از ايشان به زيارت آمدند و يكى به طريق معهود بيرون ايستاد و ديگرى به زيارت رفت. اتّفاقا سنقر در آن حوالى بود. آمد به طرف حصار نجف اشرف. ديده‌بان كه او را