فرحة الغری ت علامه مجلسی - سید بن طاووس - الصفحة ٨٩ - باب ششم در ذكر اخبارى كه از حضرت امام جعفر صادق(ع) در بيان اين معنى وارد شده است از طرق اهل سنت و شيعه

به عدد هر گامى كه بردارد حجّى و عمره‌اى در نامه عملش بنويسد و اگر پياده نيز برگردد به عدد هر گامى دو حج و دو عمره در نامه عملش بنويسد.

و به سند معتبر منقولست از شخصى از اصحاب حضرت صادق (ع) كه گفت نزد آن حضرت بودم و سخن حضرت امير المؤمنين (ع) برآمد. ابن مارد عرض نمود به آن حضرت كه چه ثواب دارد زيارت جدّت حضرت امير المؤمنين (ع)؟ فرمودند كه اى پسر مارد! هر كه زيارت كند جدّم را و عارف به حقّ او باشد و او را امام اوّل داند، حق- سبحانه و تعالى- به عدد هر گامى حجّى و عمره‌اى مقبول در نامه عمل او بنويسد؛ قسم به خدا- اى پسر مارد!- كه حق- سبحانه و تعالى- طعمه آتش نمى‌كند قدمى را كه گرد آلوده شده باشد در راه زيارت حضرت امير المؤمنين (ع)، خواه پياده رفته باشد و خواه سواره، و اين حديث را به آب طلا بنويس.

مصنّف مى‌گويد كه اگر كسى گويد كه در اين خبر و امثال اين مذكور نيست موضع قبر آن حضرت و ممكن است كه زيارت كنند و ندانند موضع قبر را، جواب گوئيم كه اينكه فرموده‌اند كه قدمش در راه زيارت گردآلود شود دلالت بر اين مى‌كند كه اصحاب مى‌دانسته‌اند موضع قبر را، و اينها مؤيّد آن اخباريست كه صريح بود در تعيين موضع قبر و همچنين اخبار ديگر؛ زيرا كه اگر معلوم ايشان نبود البتّه مى‌پرسيدند قبر آن حضرت در كجاست و در كجا زيارت كنيم، و چون معلوم ايشان بوده است سؤال نكرده‌اند.

و كالصّحيح منقولست از ابو عامر، واعظ اهل حجاز، كه گفت: رفتم به خدمت حضرت امام جعفر صادق (ع) و سؤال كردم كه يا ابن رسول اللَّه! چه ثواب دارد كسى كه زيارت كند حضرت امير المؤمنين (ع) را و تعمير نمايد تربت آن حضرت را؟ فرمودند كه اى ابو عامر! خبر داد مرا پدرم از پدرش از جدّش از حضرت امير المؤمنين (ع) كه حضرت سيّد المرسلين ٦ فرمودند به من كه يا على! و اللَّه كه ترا شهيد خواهند كرد در زمين عراق و در آنجا مدفون خواهى شد. گفتم: يا رسول اللَّه! چه ثواب دارد كسى كه قبور ما را زيارت كند و معمور سازد و ملازمت آن نمايد و تعاهد آن كند و اهتمام به شأن زيارت آن داشته باشد؟ حضرت فرمودند كه يا ابا الحسن! بدرستى كه حق- سبحانه و