فرحة الغری ت علامه مجلسی - سید بن طاووس - الصفحة ١٦٠ - تعليقات

دوستى تا دو دوست چون دوستى بغايت باشند، گويند اينان متّحد شدند؛ اگر چه به صورت دواند، به معنى يكى‌اند؛ چنان كه شاعر مى‌گويد:

و اين لفظ دليل كند بر آن كه امير المؤمنين على بهتر از همه صحابه و اهل البيت بود، براى آن كه آن را خداى تعالى نفس رسول خواند ...» (روض الجنان، ج ٤، ص ٣٦٥، و ٣٦٦) ٨٨/ ٧ يونس قصيرى/ چنين است در مرعشى و اعظم. ن (ص ٧٤) و ق (ص ١٠٢):

«يونس بن أبى وهب القصرى».

٨٨/ ١٠ حق سبحانه و تعالى- و جميع ملائكه و پيغمبران و مؤمنان او را زيارت مى‌كنند/ در مرعشى «را» از قلم افتاده (يا در عكس مورد مراجعه ما ظاهر نشده) است ولى اعظم مؤيّد ضبط ماست.

در هامش ن (ص ٧٤) ذيل «من يزوره اللَّه»، نوشته‌اند: «معنى يزوره اللَّه يرسل اليه رحمته».

٨٨/ ١٤ چنان كه حضرت پيغمبر ٦ فرمودند كه ... تا روز قيامت/ اين توضيح از علّامه مجلسى است- قدّس اللَّه نفسه الزّكيّة.

ظاهرا نظر مرحوم مجلسى به اين حديث شريف نبوى است:

«لضربة علىّ يوم الخندق أفضل من عبادة الثقلين»

(نگر: مناظرات في الإمامة، ص ٥٠١، نيز سنج: ما روته العامّة من مناقب اهل البيت :، ص ١٤٥؛ و: منهاج الكرامة في معرفة الإمامة، ص ٩١.).

٨٨/ ٢٠ ظاهرا/ چنين است در اعظم. در مرعشى يك الف كوتاه هم بر روى راء گذاشته شده كه بى‌شبهه مانع از قرائت با تنوين است.

٨٨/ ٢٣ صيمرى/ چنين است در اعظم؛ مرعشى: «ضميرى».

ق (ص ١٠٣): «الصيمرى»؛ ن (ص ٧٥): «الصيرفى».