فرحة الغری ت علامه مجلسی - سید بن طاووس - الصفحة ٨٣ - باب ششم در ذكر اخبارى كه از حضرت امام جعفر صادق(ع) در بيان اين معنى وارد شده است از طرق اهل سنت و شيعه

حضرت فرمود كه اين غريين است؟ گفتم: بلى. فرمود كه به دست چپ ميل كن؛ و رفتيم تا رسيديم به موضعى. حضرت فرمود كه فرود آى. من پياده شدم و آن حضرت نيز زير آمدند و فرمودند كه اين قبر حضرت امير المؤمنين است؛ و آن حضرت نماز كردند و من نماز كردم.

و منقولست به سند معتبر از صفوان شتربان كه گفت من و عامر بن عبد اللَّه بن خزاعه نزد حضرت امام جعفر صادق (ع) بوديم. عامر گفت كه فداى تو گردم! مردم مى‌گويند كه حضرت امير المؤمنين (ع) در رحبه كوفه مدفونند. فرمودند كه نه. من گفتم كه در كجا مدفونند؟ فرمودند كه چون آن حضرت وفات يافتند، حضرت امام حسن (ع) ايشان را برداشت و آورد به پشت كوفه، به طرف چپ غرى و به طرف راست حيره، در ميان تلكهاى سفيد دفن كرد.

صفوان گفت: بعد از چندگاه رفتم و تفحّص كردم؛ يك موضعى را گمان كردم و زيارت كردم و چون به خدمت حضرت آمدم عرض كردم. حضرت فرمودند كه درست ديده‌اى خدا ترا رحمت كند! سه مرتبه اين عبارت را فرمودند.

و منقولست از عبد اللَّه بن سنان كه گفت عمر بن يزيد آمد به خانه من و گفت: سوار شو.

سوار شدم با او و آمديم تا رسيديم به خانه حفص كناسى و او را هم از خانه بيرون آورديم و با ما سوار شد و رفتيم تا به غرى رسيديم، پس به قبرى رسيديم. عمر بن يزيد گفت از چهارپايان به زير آئيد كه اين قبر حضرت امير المؤمنين (ع) است. گفتيم: از كجا دانستى؟ گفت: وقتى كه حضرت امام جعفر صادق (ع) در حيره بودند، مكرّر در خدمت آن حضرت به اينجا آمديم و فرمودند كه قبر حضرت امير المؤمنين است.

و منقولست از زيد بن طلحه كه گفت حضرت امام جعفر صادق (ع) وقتى كه در حيره بودند فرمودند كه مى‌خواهى آنچه به تو وعده كرده بودم؟- يعنى زيارت قبر حضرت امير المؤمنين (ع)-، گفتم: بلى. پس آن حضرت سوار شدند و اسماعيل، مخدوم‌زاده آن حضرت، سوار شد و من سوار شدم و در خدمت ايشان رفتيم تا آنكه از ثويّه- كه اسم موضعى بوده است از كوفه- گذشتند، و در ميان حيره و نجف- و نجف اسم تلّى يا سدّى‌