فرحة الغری ت علامه مجلسی - سید بن طاووس - الصفحة ١٨٣ - تعليقات

١٣٨/ ٢٠ چون شب شد/ «شب» در مرعشى از قلم كاتب ساقط شده؛ از اعظم افزوديم.

ق «ص ١٦٩): «فلما جنّه الليل».

١٣٨/ ٢٢ باز كن/ چنين است در اعظم. مرعشى: «باز كن كه».

١٣٩/ ٢٤ قمّى/ در مرعشى آشكارا روى ميم «» نوشته شده.

١٣٩/ ٢٤ به عادت خود/ «خود» از قلم كاتب مرعشى افتاده؛ از اعظم برافزوديم.

ق (ص ١٧١): «على عادته».

١٤٠/ ٢ رخت سفر را انداخت/ يعنى جامه سفرش را از تن بدرآورد و جامه‌اى ديگر به تن كرد.

ق (ص ١٧١): «أخرج منها [من المخلاة] ثيابا لبسها».

١٤٠/ ٣ آهسته زرى به ابو البقا داد/ چنين است در اعظم و مرعشى.

ق: «قال: و دفع إلى خفيفا».

در خاطرم مى‌گذرد كه آيا واژه «خفيف» را در اينجا به معناى «سكّه سبك» نبايد گرفت؟؛ چه، مى‌دانيم كه در نگارشهاى ادبى و تاريخى عربى از سكّه‌هاى خفاف (سبك) سخن رفته و از روزگاران دور- بويژه در قلمرو حكومت عبّاسيان- سكّه‌هاى سبك شناسا بوده است (نگر: مجلّه باستان‌شناسى و تاريخ، شماره پياپى ٢٥، ص ٨ به بعد؛ مقاله فاضلانه آقاى عبد اللَّه قوچانى).

به هر روى، جاى درنگ وجود دارد.

١٤٠/ ٣ چاشته/ علّامه مجلسى (ره) «چاشته» را در ترجمه «طعام» آورده‌اند. در باره ريشه اين واژه، نگر: اساس اشتقاق فارسى، ج ١، ص ٥٤٩.

١٤٠/ ٦ ... خانه ابو البقا طعام .../ مرعشى چنين است؛ اعظم: «... خانه ابو البقا و طعام ...».