چنان كه كلبرگ يادآور شده است اين بايد همان نسخه‌اى باشد كه در كتابخانه قديم نظاميّه بوده و در طرائف مورد استفاده سيّد رضى الدّين قرار گرفته.[١] به هر روى، اين كتاب، چه مطابق قول سيّد رضى الدّين، جلد دوم الغارات بوده باشد و چه آن كتاب مستقلّى كه شيخ طوسى و نجاشى ياد كرده‌اند، امروز در دست ما نيست.[٢]* مناقب از ابن شهرآشوب (ق، ص ١٢٧ و ١٥٦).

صاحب فرحه اجازه روايت اين كتاب را از پدرش دارد و او از فخار بن معد موسوى روايت مى‌كند و وى از ابن شهرآشوب (نگر: ق، ص ١٢٧ و ١٥٦).

* المنتظم كه صاحب فرحه آن را از «عبد الصمد بن أحمد بن أبى الفرج الجوزى» خوانده (ق، ص ١٥٠)؛ و آقاى سيّد تحسين آل شبيب الموسوى ذيل قول او نوشته‌اند: «ما ذكره المصنف ... غير صحيح و الصواب كما هو معروف هو عبد الرّحمن بن على بن محمّد بن الجوزى» (ق، ص ١٥٠، پى‌نوشت).

* نور الأقاحى النّجديّة از پدر مصنّف فرحة الغرى، يعنى از سيّد احمد بن موسى (ق، ص ٤٩).

* نهاية الطّلب و غاية السّؤول في مناقب آل الرّسول [٦‌] از ابراهيم بن على بن محمّد بن بكروس دينورى (ق، ص ١٥٢).

ابراهيم بن على بن محمّد بن المبارك بن احمد بن بكروس البغدادى الدينورى الحنبلى، در منابع شرح حالش صاحب كتاب دانسته نشده است ولى از آثار خاندان طاوس معلوم مى‌شود كه وى چنين كتابى داشته است؛ هم سيّد عبد الكريم در فرحة الغرى و هم سيّد رضى الدّين، عمّش، بارها در طرائف از اين كتاب نقل مطلب نموده‌اند.

در كتاب انساب النّواصب، اثر فارسى على بن داود الاسترآبادى (زنده در ١٠٨٥ ه. ق.)، هم از نهاية الطّلب نقل شده كه به عقده كلبرگ احتمالا به‌واسطه طرائف سيّد رضى الدّين بن طاوس بوده است.[٣]* الوصية از محمّد بن على الشّلمغانى (ق، ص ١٥٣).

آقاى سيّد تحسين آل شبيب الموسوى نوشته‌اند: «ذكر النجاشى أنّ له مصنّفات، و لم يذكر كتاب الوصية الذى ذكره المصنّف، لكنّه ذكر من جمله مصنّفاته كتاب الأوصياء و لعلّ هذا

[١] سنج: كتابخانه ابن طاوس، ص ٢٧٥.

[٢] نگر: همان، ص ٢٧٥ و ٢٧٦.

[٣] نگر: همان، ص ٤٧٣، و ٤٧٤.