فرحة الغری ت علامه مجلسی - سید بن طاووس - الصفحة ٨٨ - باب ششم در ذكر اخبارى كه از حضرت امام جعفر صادق(ع) در بيان اين معنى وارد شده است از طرق اهل سنت و شيعه

كرده خواهى بود پدران پيشينيان را كه آدم و نوح باشند و زيارت كرده خواهى بود حضرت سيّد المرسلين را- چون امير المؤمنين نفس پيغمبر است و زيارت او زيارت آن حضرت است-، و زيارت كرده خواهى بود حضرت امير المؤمنين (ع) را كه بهترين اوصياء پيغمبران است و بدرستى كه دعاهاى زايران آن حضرت مستجاب است و در وقت زيارت آن حضرت درهاى آسمان گشوده مى‌شود؛ پس بخواب مرو و غافل مشو از امثال اين فضيلتهاى عظيم و كرامتهاى نامتناهى.

و كالصّحيح منقولست از يونس قصيرى كه گفت در مدينه به خدمت حضرت صادق (ع) رفتم و عرض كردم كه فداى تو گردم! به خدمت شما آمدم و زيارت نكردم حضرت امير المؤمنين (ع) را. فرمودند كه بد كردى؛ اگر نه از شيعيان ما بودى، نظر به تو نمى‌كردم. آيا زيارت نمى‌كنى كسى را كه حق- سبحانه و تعالى- و جميع ملائكه و پيغمبران و مؤمنان او را زيارت مى‌كنند؟ گفتم: فداى تو گردم! نمى‌دانستم كه زيارت آن حضرت چنين است. فرمودند كه بدان كه حضرت امير المؤمنين (ع) افضل است نزد حق- سبحانه و تعالى- از جميع ائمّه معصومين- صلوات اللَّه عليهم- و او راست ثواب اعمال جميع ايشان (چنان كه حضرت پيغمبر ٦ فرمودند كه ضربت على در روز خندق افضل است از عبادت جن و انس تا روز قيامت). پس فرمود كه ائمّه بقدر اعمال بر يك ديگر فضيلت دارند.

مترجم گويد كه ازين حديث ظاهر مى‌شود كه هر يك از ائمّه كه عمر ايشان بيشتر باشد بر ديگران زيادتى داشته باشند و محتمل است كه كيفيّت نيز مراد باشد بنا بر اين ممكن است كه جهاد حضرت امام حسين (ع) با اعمال حضرت صاحب الأمر (ع) برابرى كند و ظاهرا به امثال اين اخبار جرأت نتوان نمود بر تفضيل بعضى بر بعضى و اولى توقف است در فضيلت بعضى بر بعضى بغير حضرت امير (ع) كه فضيلت آن حضرت بر ساير ائمّه متواتر است.

و به سند معتبر منقولست از حسين بن اسماعيل صيمرى كه حضرت امام جعفر صادق (ع) فرمودند كه هر كه پياده به زيارت حضرت امير المؤمنين (ع) برود، حق- تعالى-