معرّج مى‌گفتند. شب در خواب ديد كه آن مردى كه زر گرفته بود مرده است و نعش او را آوردند كه به طور متعارف داخل روضه كنند، به در روضه كه رسيدند حضرت بيرون تشريف آوردند و فرمودند كه: اين را داخل روضه ما ميكنيد، بيرون بريد و كسى بر اين نماز نكند. يكى از پسران او كه يحيى نام داشت پيش آمد و گفت: يا امير المؤمنين! پدرم از شيعيان و دوستان شما بود. فرمود كه راست مى‌گوئى امّا مرا گواه گرفت بر زرى كه از ابو جعفر كناتينى گرفت و به او نرسانيد. صبح كه شد معرّج خواب خود را از براى ما نقل كرد. ما ابو جعفر را طلبيديم و پرسيديم كه چند از فلان شخص مى‌طلبى؟ گفت: چيزى از او نمى‌طلبم. گفتم: امام گواه توست. گفت: كى گواه من است؟ گفتيم حضرت امير المؤمنين (ع). نام حضرت را كه شنيد بر خاك افتاد و گريست. فرستاديم از پى آن مردى كه مال را گرفته بود و خواب را از براى او نقل كرديم. گريست و به خانه رفت و چهل دينار حاضر داشت، آورد و تسليم ابو جعفر كرد و باقى را بعد از آن به او رسانيد.

قصّه ديگر: علىّ بن مظفر نجّار نقل كرد كه من حصّه‌اى داشتم در مزرعه‌اى و از من غصب كردند. به روضه مقدّسه حضرت امير المؤمنين (ع) آمدم و شكايت كردم كه: يا امير المؤمنين! اگر آن حصّه به من برگردد، من اين مجلس بيرون روضه را از مال خود بسازم؛ و آن حصّه به او برگشت و مدّتى تغافل ورزيد از نذر خود. شبى حضرت امير المؤمنين (ع) را در واقعه ديد كه ايستاده‌اند در گوشه‌اى از گوشه‌هاى روضه منوّره و دست او را در دست دارند و بيرون آمدند تا باب وداع و اشاره به آن مجلس كردند و فرمودند كه‌

يُوفُونَ بِالنَّذْرِ

- و اين آيه در شان اهل بيت وارد شده است و مدح ايشان كه وفا به نذر خود مى‌كنند. گفتم: منّت به جان مى‌دارم يا امير المؤمنين!؛ و صبح كه شد، آمد و مشغول ساختن آن مجلس شد.

قصّه ديگر: منقولست از ابن يزيد همدانى كه گفت: من شب بارانى در مسجد كوفه بودم، جماعتى در زدند، در را كه باز كردند جنازه‌اى را داخل كردند و در صفه‌اى كه برابر در روضه مسلم بن عقيل است گذاشتند. يكى از ايشان را خواب مى‌برد و در خواب مى‌بيند كه دو كس آمدند بر سر جنازه آن ميّت و يكى به ديگرى گفت كه ببين كه: ما را با