فرحة الغری ت علامه مجلسی - سید بن طاووس - الصفحة ١٣١ - باب چهاردهم در ذكر اخبارى كه از جمعى از بزرگان علما و فضلا در اين معنى منقول گرديده

نيست.

تمام شد سخن دينورى.

و منقولست از عبد اللَّه بن محمّد بن العتائقي كه روزى در برابر روضه متبرّكه نشسته بودم كه دو كس آمدند، يكى مى‌خواست ديگرى را قسم بدهد در در روضه؛ يكى گفت كه البتّه مرا قسم خواهى داد و خود مى‌دانى كه حقى از من نمى‌طلبى و من مظلومم و اين قسم را از روى عناد به من تكليف مى‌كنى، آن مرد ديگر گفت كه البتّه قسم مى‌بايد خورد، آن شخص گفت كه خداوندا! به حق صاحب اين قبر كه هر يك از ما كه بر ديگرى ظلم كنيم چنان كن كه در همين موضع بميرد؛ پس مدّعى او را قسم داد و همين كه اين مرد مظلوم از قسم فارغ شد، مدّعى كه او را قسم داده بود بيهوش شد و به دوشش كردند و به خانه بردند و في الحال فوت شد.

و محمّد بن على شلمغانى ذكر كرده است كه آن حضرت در پشت كوفه مدفون شدند و وصيّت فرمودند به حضرت امام حسن (ع) كه هر جايى كه جنازه ميل به زمين كند همان جا قبر مرا بكنيد، پس به تخته‌اى خواهيد رسيد كه حضرت نوح از براى دفن من در آنجا گذاشته، مرا در آنجا دفن كنيد.

و ياقوت بن عبد اللَّه در كتاب معجم البلدان ذكر كرده است كه «غريين» دو عمارت است در پشت كوفه نزديك قبر حضرت امير المؤمنين (ع)، و ايضا در كتاب مذكور نقل كرده است كه نجف نزديك قبر على بن ابى طالب است.

و ابن ابى الحديد در شرح نهج البلاغه ذكر كرده است كه قبر آن حضرت در غرى واقع است و اختلافى كه اصحاب حديث كرده‌اند در موضع قبر آن حضرت كه به مدينه نقل كردند آن حضرت را يا در مسجد دفن كردند يا در باب الاماره دفن كردند يا شترى كه جنازه بر آن بار بود گم شد و اعراب گرفتند، باطل است و اصلى ندارد و فرزندان آن حضرت موضع قبر آن حضرت را از ديگران بهتر مى‌دانند و فرزندان هر كس به قبر پدرشان داناترند از ديگران و اين قبرى كه الحال هست فرزندان آن حضرت او را در اينجا زيارت كرده‌اند وقتى كه به عراق آمدند مثل حضرت امام جعفر صادق (ع) و غير آن‌