حسنه كالصّحي «حه». منقولست از ابو بصير از حضرت امام جعفر صادق (ع) كه حضرت سيّد المرسلين ٦ به حضرت امير المؤمنين (ع) رسيدند و آن حضرت ريگى چند را جمع كرده بودند و رو بر آن گذاشته به خواب رفته بودند؛ پس حضرت رسول ٦ پائى بر حضرت امير المؤمنين زدند و فرمودند كه برخيز اى دابّه! پس يكى از صحابه گفت: يا رسول اللَّه! آيا ما يك ديگر را به اين نام مى‌توانيم خواند؟ چون بحسب لغت بمعنى جنبنده است. پس حضرت فرمودند كه نه، بلكه اين اسم مخصوص على است. آن دابّة الارضى كه حق- سبحانه و تعالى- در قرآن مجيد ياد فرموده است، و آيه سابقه را خواندند؛ پس فرمودند كه يا على! چون دنيا آخر مى‌شود حق- سبحانه و تعالى- ترا در بهترين صورتى از زمين بيرون مى‌آورد و با تو خواهد بود ميسمى كه آلت داغ است و دشمنان خود را به آن داغ خواهى كرد پس شخصى به حضرت عرض نمود كه عامّه اين آيه را تكلمهم مى‌خوانند به تخفيف، يعنى دابّه ايشان را مجروح مى‌سازد. حضرت فرمودند كه حق- سبحانه و تعالى- اين جماعت را در جهنّم مجروح خواهد كرد كه تحريف قرآن مى‌كنند بلكه آيه به تشديد است كه دابّه با ايشان سخن خواهد گفت. بعد از آن حضرت امام جعفر صادق (ع) فرمودند كه مراد از خروج دابّه، رجعت حضرت امير المؤمنين (ع) است به قرينه آيه ما بعد. پس آن شخص گفت كه مراد از آيه دويّم حشر روز قيامت است حضرت فرمودند كه حق- سبحانه و تعالى- در قيامت آيات بسيار فرستاده است كه همه را حشر مى‌فرمايد مثل آيه‌ وَ حَشَرْناهُمْ‌ الخ، يعنى همه را حشر خواهيم كرد و كسى نمى‌ماند كه او را حشر نكنيم، و در رجعت حق- سبحانه و تعالى- مؤمنان خالص و كافران خالص را حشر مى‌كند. پس حضرت فرمودند كه شخصى به عمّار بن ياسر گفت كه يا ابا اليقظان- كه كنيت عمّار است- آيه‌اى در كتاب خدا هست كه دل مرا فاسد گردانيده است و مرا به شك انداخته است. عمّار گفت كه كدام آيه است؟ گفت: آيه‌ وَ إِذا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ‌، اين چه دابّه است؟ عمّار گفت كه و اللَّه كه ننشينم و نخورم و نياشامم تا اين دابّه را به تو بنمايم!؛ پس عمّار با آن شخص آمد به خدمت حضرت امير المؤمنين (ع) و آن حضرت خرما و روغن تناول مى‌فرمودند؛ پس حضرت‌