فرحة الغری ت علامه مجلسی - سید بن طاووس - الصفحة ٢٢٠ - تعليقات

الصدور (٣٥): بزرگان.

تعب الخاطر (٣٥): تشويش خاطر.

شتيت الشمل (٣٥): متفرّق.

اجتهدت غاية الاجتهاد (٣٥): نهايت سعى مبذول داشتم.

لم آل جهدا (٣٥): تقصير بر خويش روا نداشتم.

أسأل عناية (٣٥): سؤال مى‌كنم لطفى و عنايتى.

الزّلل (٣٥): لغزش.

الخطل (٣٥): غلط.

فى (٣٦): در بيان.

ورد (٣٦): وارد شده؛ مأثور گرديده؛ رسيده؛ منقولست.

حسب ما وقع الينا (٣٦): موافق آنچه از اخبار به ما رسيده.

وقع الينا (٣٦): به ما رسيده.

يستحيل (٣٧): محال است.

عمدتنا (٣٧): محلّ اعتماد و راهنمائى ما.

قضية (٣٧): امرى از امور.

تلقيناها بالقبول (٣٧): تلقّى به قبول كنيم.

حذو النعل بالنعل و القذة بالقذة (٣٧): بعينه ... چنانچه دو تاى نعل بر يكديگر موافق‌اند و پرهاى تير مساوى يكديگرند.

دعونى اشفى بعض ما فى نفسى عليه (٤٤): بگذاريد كه من قدرى دل خود را از او آسايش دهم و كينه خود را از او بخواهم.

مسمار (٤٤): ميخ آهنى.

ملمول مضّ (٤٤): ميل آهنى گرم. [ق لفظ عربى را نادرست ضبط كرده است‌].

تبارك (٤٤): بزرگوار و بابركت و نعمتهاى غيرمتناهى است.