فرحة الغری ت علامه مجلسی - سید بن طاووس - الصفحة ٧٨ - باب ششم در ذكر اخبارى كه از حضرت امام جعفر صادق(ع) در بيان اين معنى وارد شده است از طرق اهل سنت و شيعه

مايل بودند. پرسيدم كه كنيت ايشان چه بود؟ فرمود كه ابو الحسن. پرسيدم كه در كجا مدفون شدند؟ فرمود كه در كوفه؛ شب دفن كردند آن حضرت را، و هموار كردند قبر او را، و علامتى نگذاشتند.

مصنّف مى‌گويد كه اگر اين راوى متّهم بوده است و خوش اعتقاد نبوده و از خواصّ ايشان نبوده است، چنين فرموده‌اند كه بر او مستور باشد موضع قبر آن حضرت، و همان رعايتى كه ابتداء در استتار و اختفاء فرمودند، در اينجا نيز فرمودند؛ و اگر راوى از مخصوصان بوده است، ممكن است كه در مجلس كسى بوده باشد كه مصلحت ندانند كه او مطّلع شود، و مع هذا آن حضرت بيان واقع را فرمودند زيرا كه آن موضع كه مدفن آن حضرت است بحسب واقع نيز از كوفه است.

و پدر و عمّم- رحمهما اللَّه- روايت كرده‌اند به سند معتبر از حضرت امام محمّد باقر و امام جعفر صادق- صلوات اللَّه عليهما- كه هر دو معصوم فرمودند كه در هنگامى كه حضرت امير المؤمنين (ع) از دار فنا مفارقت فرمودند شصت و پنج سال داشتند و اين واقعه در سال چهلم از هجرت واقع شد و وقتى كه وحى بر رسول خدا ٦ نازل شد حضرت امير المؤمنين (ع) دوازده ساله بودند و سيزده سال بعد از آن در خدمت رسول خدا ٦ كه در مكّه معظّمه بودند و بعد از آن به مدينه هجرت فرمودند و ده سال در مدينه مشرّفه با رسول خدا ٦ بودند و بعد از آن حضرت سى سال عمر يافتند كه مجموع شصت و پنج سال باشد و در شب جمعه از دار فنا به دار بقا انتقال فرمودند و قبر آن حضرت در غرى واقع است و نسب آن حضرت اينست: علىّ بن ابى طالب بن عبد المطّلب بن هاشم بن عبد مناف بن قصىّ بن كلاب بن مرّه.

باب ششم در ذكر اخبارى كه از حضرت امام جعفر صادق (ع) در بيان اين معنى وارد شده است از طرق اهل سنّت و شيعه.

يك روايت از آن حضرت در باب سابق گذشت.