فرحة الغری ت علامه مجلسی - سید بن طاووس - الصفحة ٧٩ - باب ششم در ذكر اخبارى كه از حضرت امام جعفر صادق(ع) در بيان اين معنى وارد شده است از طرق اهل سنت و شيعه

و مرويست از عبد اللَّه بن عبيد بن زيد كه گفت: ديدم حضرت امام جعفر صادق و عبد اللَّه بن الحسن را در غرى نزد قبر امير المؤمنين (ع) و عبد اللَّه اذان و اقامه گفت و در عقب حضرت نماز كرد و شنيدم كه حضرت مى‌فرمود كه اين قبر حضرت امير المؤمنين است.

و ثقفى در كتاب مقتل امير المؤمنين (ع) روايت كرده است از صفوان بن مهران جمّال كه او گفت كه من حضرت امام جعفر صادق (ع) را بر شتران خود سوار گردانيده به طرف نجف آوردم و چون به حيره رسيدند- و آن شهرى بوده است در حوالى كوفه-، فرمودند كه يا صفوان! به دست چپ ميل كن تا از حيره بگذريم و به طرف قايم برو.

گويا قايم عمارتى يا ميلى و علامتى بوده است در حوالى نجف.

پس رسيديم به موضعى كه نشان قبر حضرت امير را در آنجا مى‌دادند. حضرت به زير آمدند و وضو ساختند و پيش ايستادند و با عبد اللَّه بن الحسن نماز گزاردند. پس چون از نماز فارغ شدند، پرسيدم كه فداى تو شوم! اين چه موضع است؟ فرمود كه اين قبر علىّ بن ابى طالب است- صلوات اللَّه عليه- و اين قبريست كه شيعيان به زيارتش مى‌آيند.

و مرويست از ابى الفرج سندى كه من با حضرت امام جعفر صادق (ع) بودم وقتى كه آن حضرت به حيره تشريف بردند. در شبى فرمودند كه استر را زين كن. پس سوار شدند و من در خدمت آن حضرت بودم تا رسيديم به پشت كوفه، يعنى نجف. پس آن حضرت فرود آمدند از استر و دو ركعت نماز گزاردند و اندكى دورتر رفتند و دو ركعت ديگر نماز كردند و اندكى ديگر دورتر رفتند و دو ركعت نماز بجا آوردند. من گفتم: فداى تو گردم! ديدم كه در سه موضع نماز گزارديد. فرمود كه موضع اوّل موضع قبر حضرت امير المؤمنين (ع) بود، و موضع دويم محلّ دفن سر مبارك حضرت امام حسين (ع) بود و موضع سيّم جاى منبر حضرت قايم آل محمّد ٦ بود.

مصنّف گويد كه اين حديث نيز در اخبار ما منقولست به عبارت ديگر. خبر داد مرا عمّ سعادتمند به سند معتبر از ابان بن تغلب كه گفت با حضرت امام جعفر صادق (ع) بودم كه گذشتند به صحراى نجف و فرود آمدند و دو ركعت نماز كردند و اندكى پيشتر