فرحة الغری ت علامه مجلسی - سید بن طاووس - الصفحة ١٥١ - تعليقات

چنان كه ديده مى‌شود نسخه‌ها، در ضبط نسب آن بدكردار پريشان روزگار و گجسته لعين، پريشان‌اند؛ لذا تصحيح ممكن نيست و نمى‌توان دانست اختيار و ضبط علّامه مجلسى (ره) يا نسخه مبناى ترجمه ايشان، چه بوده است.

٥٩/ ٧ فرمود كه آن لعين را به آتش سوختند/ «كه» در مرعشى نبود؛ از اعظم افزوده شد.

سنج با روايت منقول در: روض الجنان، ج ١٥، ص ٣٨٩.

٥٩/ ٢٣ بختى/ در دستور الإخوان (ج ١، ص ٩٨) مى‌خوانيم: «البختى: شتر خراسانى.

البخاتى و البخت، جماعة».

٥٩/ ٢٣ منشور/ چنين است در اعظم؛ مرعشى: «منسوب».

ق (ص ٤٦): «... على رؤوسهم منشور اعلامها ...».

٦٠/ ٢ آنچه نقل كرده است عبد الحميد .../ مرعشى: «و آنچه ...»؛ اعظم (مطابق مختار ما) «و» ندارد.

٦٠/ ٤ وضع كند كه/ مرعشى «كه» را ندارد؛ از اعظم افزوده شد.

٦٠/ ٥ و من النّاس ... الفساد/ قرآن: س ٢، ى ٢٠٤ و ٢٠٥.

٦٠/ ٨ و من النّاس ... مرضات اللَّه/ قرآن: س ٢، ى ٢٠٧.

٦٠/ ٩ پس سيصد هزار درهم ... قبول كرد/ اين پاره در مرعشى نبود، از اعظم افزوده شد؛ تنها يك تصرّف در ضبط اعظم صورت گرفت، و آن، اين كه واپسين لفظ در اعظم، «نكرد» بود كه ما به «كرد» تبديل كرديم؛ موافق با متن عربى (نگر: ن ص ٢٠، ق ص ٤٧).

٦٠/ ٢٠ و على بن ابراهيم ... الخطّاب نازل شد/ در مرعشى نبود؛ از اعظم افزوده شد.

٦١/ ٦ سيّد مختار/ چنين است در مرعشى؛ اعظم: «رسول ص».

٦١/ ٦ رسول خدا/ چنين است در مرعشى؛ اعظم: «رسول».