فرحة الغری ت علامه مجلسی - سید بن طاووس - الصفحة ١٥٠ - تعليقات
٥٦/ ١٧ حجّتى است بر ردّ قول منكرين ... در نفوس خلايق/ متن ما، موافق است با اعظم؛ مرعشى: «حجّتى است بر ردّ خلايق».
٥٦/ ٢١ بيگانگان دوران دشمن را در اين باب اعلم مىدانند/ در دستنوشت مرعشى: «از بيگانگان». اعظم (مطابق مختار ما) «از» ندارد.
٥٧/ ١٠ تقليد/ متن، مطابق اعظم است؛ مرعشى: «نقليّه».
ن (ص ١٦) و ق (ص ٤١): «لقلدوا فيه».
٥٧/ ١٤ و ليكن .../ ن (ص ١٦) و ق (ص ٤١): «و لكن ما دلّ و قل أولى مما كثر فمل».
٥٧/ ٢٢- ٢١ در روز غدير/ چنين است در مرعشى و اعظم.
ن (ص ١٦) و ق (ص ٤٤): «يوم الدار».
مصحّح ق در حاشيه «الدار» نوشته است: «في «ح» [دستنوشت فرحة الغرى ى بازمانده از سده سيزدهم] الغدير و هو تصحيف حيث لا تستقيم العبارة و الصواب كما في «ق» [دستنوشت فرحة الغرى ى مورّخ ٩٤٧] و «ط» [ن در پژوهش ما].» (ص ٤٤، پىنوشت).
قاعدتا در نسخهاى كه مبناى ترجمه علّامه مجلسى (ره) بوده، ضبط «الغدير» وجود داشته است كه ايشان هم چنان ترجمه فرمودهاند.
٥٨/ ١٤ عبد الرّحمن بن ... حمير/ ضبط متن، مطابق است با مرعشى.
ضبط اعظم نيز- هر چند بروشنى خوانده نمىشود- گويا همين است الّا اين كه به جاى «مقفر»، «ثفر» يا «ثغر» ضبط كرده.
ن (ص ١٨): «عبد الرحمن بن عمرو بن يحيى بن عمر بن ملجم بن قيس بن مكسوح بن نفر بن كلدة بن حمير».
ق (ص ٤٤): «عبد الرحمن بن عمرو بن ملجم بن قيس بن مكشوح بن نضر بن كلدة بن حميره».