به تو آورده‌ام تا از آتش جهنّم كه مستحقّ آن شده‌ام به سبب ستمهايى كه بر نفس خود كرده‌ام خلاص شوم و رهائى يابم؛ به درگاه تو آمده‌ام در حالتى كه از هر كه غير تو است بريده‌ام و به تو پناه آورده‌ام و به ولىّ تو كه خليفه تو است بعد از تو كه آن حضرت امام حسن است با باقى حضرات ائمّه معصومين- صلوات اللَّه عليهم- كه همه فرزندان خلف تواند، كه تا مبارك شود حق بر من و بر عالميان- و در تهذيب «على تزكية الحق» است، يعنى خليفه تو است يا خلفاى تواند بر آنكه نگذارند كه حقّ خدا و رسول ضايع شود و تا مردمان را به مذهب حق بخوانند و باطلى را كه ممزوج كرده‌اند به حق آن باطل را بر هم زنند و حق را از شوب باطل پاك كنند-؛ پس دل من منقاد مذهب حق شماست يا آنكه در دل خود قرار داده‌ام كه متابعت حق كنم و كار من تابع فرمان شماست كه هر چه بفرمائيد چنان كنم و يارى من مهيّاست از جهت شما و من بنده خداوندم و مولى و آزاد كرده شماام يا دوست شماام يا فرمان‌بردار شماام در اطاعت شما و به درگاه شما آمده‌ام و غرضم آنست كه كامل شود منزلتم نزد حق- سبحانه و تعالى-، و تو از آن جماعتى كه حق- سبحانه و تعالى- مرا امر فرموده است كه خود را در بندگى شما بدارم، و ترغيب نموده است مرا به نيكى كردن به شما، و مرا راهنمائى كرده است بر فضيلت شما بر عالميان، و هدايت كرده است مرا بر دوستى شما و ترغيب نموده است مرا كه به درگاه شما آيم و شما را شفيع خود گردانم نزد او و ملهم ساخته است مرا كه حاجات خود را به نزد شما آورم.

شما جمعيد كه هر كه تولّا به شما كند سعادتمند مى‌شود و كسى كه محبّت شما دارد زيان نكرده است و كسى كه دشمن شماست سعادتمند نمى‌شود. پناهى نمى‌يابم از جهت پناه بردن نزد او كه از جهت من بهتر از شما باشد؛ شما اهل بيت رحمتيد و شما ستونهاى دينيد و اركان زمينيد و شجره طيّبه‌ايد.

خداوندا! نااميد مكن مرا در آنكه رسولت را شفيع خود كرده‌ام و دست در دامن آل رسولت زده‌ام و ايشان را شفيع خود گردانيده‌ام. خداوندا! تو احسان كردى بر من به آنكه توفيق يافتم كه زيارت آقاى خود كردم و محبّت به او دارم و او را شناخته‌ام.