هم ترجمه شده و منتخب عربى عربى‌شده آن به نام منتخب الجلاء به قلم مرحوم سيّد عبد اللَّه شبّر تهيّه و نشر گرديده است. عين الحيوة (/ عين الحيات) به اردو و عربى ترجمه شده.

حقّ اليقين و شيوه آن در نگارشهاى عقيدتى پس از مجلسى (ره) نشان گذاشته و فاضل ارجمند، دكتر محمود مهدوى دامغانى، حتّى زيربناى پيدائى آثارى چون عبقات الأنوار و الغدير را در حقّ اليقين ديده است. اهمّيّت اين كتاب تا بدان جاست كه كازيميرسكى قصد داشته آن را به زبان فرانسه ترجمه نمايد و ظاهرا ادوارد براون هم، با آن كه عناد ويژه‌اى با مرحوم مجلسى دارد، به ترجمه آن مايل و به اهمّيّتش معترف بوده است.[١] ترجمه رساله فرحة الغرى يكى از آثار فارسى نسبتا كم حجم علّامه محمّد باقر مجلسى (ره) است و در نسبت آن به وى جاى هيچ ترديدى نيست. گذشته از قرينه‌هاى درونى متن، قرينه‌هاى بيرونى هم بر اين انتساب وجود دارد. چه، فهرست‌نگاران آثار علّامه مجلسى از همان روزگار صفويّه تاكنون اين اثر او را ياد كرده‌اند.

در عصر صفوى توجّه معتنا بهى به نگارشهاى بازمانده از خاندان طاوس ظاهر شد.

ترجمه فرحة الغرى يكى از ثمرات مكتوب اين رويكرد است.

افزون بر توجّه فراگير، مى‌توان فرض- بلكه: باور- كرد كه علّامه مجلسى دلبستگى ويژه‌اى به شمارى از آثار خاندان طاوس داشته باشد.

نام مجلسى، نام دانشنامه حديثى بزرگش، بحار الأنوار، را فراياد مى‌آورد و به قولى «جاودانگى مجلسى بيشتر مرهون همين كار اوست».[٢] تأليف بحار الأنوار برخاسته از دغدغه پژوهشى- آموزشى مجلسى و مبتنى بر مشى دانشنامه‌نگارى (/ دائرة المعارف نويسى) او بود.

درخور توجّه است كه دغدغه‌اى نظير دغدغه مجلسى براى فراهم ساختن موسوعه حديثى، در خاندان طاوس- يعنى خانواده صاحب فرحة الغرى-، قرنها پيش از مجلسى به ظهور رسيده بود.

يكى از مجلسى‌شناسان، توجّه مجلسى را به گردآورى آثار و اصول حديثى اماميّه، با كوشش ارجمند سيّد رضي الدّين علىّ بن موسى بن جعفر بن طاوس، سنجيده است.[٣] چنان كه مى‌دانيم سيّد رضي الدّين، موسوعه‌اى كلان در زمينه نيايشها، پديد آورده بود كه تا امروز هم از مهمترين مصادر نيايشى شيعه محسوب مى‌شود.[٤]

[١] سنج: شناخت‌نامه علّامه مجلسى، ج ٢، صص ٢١- ٣٣.

[٢] علّامه مجلسى، حسن طارمى، انتشارات طرح نو، چ ١، ص ١٣٥.

[٣] نگر: همان، ص ١٣٨ و ١٣٩.

[٤] نگر: مقاله نگارنده در روزنامه انتخاب( هفته يكم رمضان ١٣٧٨ ه ش.) به نام« دو نگرش در باره نيايش».