فرحة الغری ت علامه مجلسی - سید بن طاووس - الصفحة ١٥٧ - تعليقات

«ط» [يعنى ن در پژوهش ما] زيد و هو تصحيف و الصواب كما في الاصل و ما اثبتناه في الكافى.» ٨٣/ ٢٣ ثويّه/ چنين است اعظم. مرعشى: «سويّه».

ق (ص ٩٣) و ن (ص ٦٤): «الثوية».

«الثويّة ... بفتح الثّاء و كسر الواو موضع بالكوفة به قبر أبى موسى الاشعرى و المغيرة بن شعبة» (بحار الأنوار، ج ٩٧، ص ٢٣٧).

٨٤/ ١٣ در موضعى/ چنين است در اعظم. در متن مرعشى، «موضعى» نيست، ولى از قضا چون در محلّ اولين كلمه صفحه دست چپ بوده و كاتب- به رسم قدما- آن كلمه را در گوشه پايينى صفحه دست راست نوشته، مى‌بينيم كه او هم لفظ «موضعى» را پيش چشم داشته و در گوشه پايينى نوشته ولى ظاهرا در آغاز صفحه از قلم انداخته است.

٨٥/ ٦ او و رسول خدا ٦ يك ديگر را ملاقات مى‌كنند تا روز قيامت/ چنين است در اعظم و مرعشى.

ق (ص ٩٥) و ن (ص ٦٦): «يلتقى هو و رسول اللَّه ٦ [ « ٦» از ق افتاده است‌] يوم القيامة».

٨٥/ ٩ فما قضيت/ چنين است در مرعشى. اعظم: «فكما قضيت».

اين اختلاف ظاهرا در نسخ خود فرحة نيز هست؛ چه ق (ص ٩٥) «فما قضيت» ضبط كرده و در مقابل ن (ص ٦٦) «فكما قضيت» آورده است؛ فتأمّل.

٨٥/ ١٠ ينمى/ مرعشى: «ينمى» «به فتح حرف مضارعه). متن ما، موافق است با اعظم و ق (ص ٩٥) كه حرف مضارعه در هر دو مضموم است.

٨٥/ ١١ لا تنقص/ اعظم: «لا تنقص» (به ضمّ حرف مضارعه).

حركتگذارى متن موافق است با مرعشى و ق (ص ٩٥).

٨٥/ ١٧ تذكرك، لا تنساك، تخشاك، تراك، تلقاك/ حرف مضارعه در جميع اين افعال،