فرحة الغری ت علامه مجلسی - سید بن طاووس - الصفحة ١٥٥ - تعليقات

يك تفاوت جزئى، بدين شرح كه به جاى «برداشته خواهد شد»، «آن برداشته خواهد شد» دارد.

اصل عربى عبارت در ق (ص ٦٢) از اين قرار است: «فغسلنى و حنطنى بحنوط جدك و كفنى و ضعنى على سريرى و لا يقربن احد منكم مقدم السرير فانكم تكفونه، فاذا حمل المقدم فاحملوا المؤخر، و يتبع المؤخر المقدم حيث ذهب، فاذا وضع المقدم فضعوا المؤخر، ثم تقدم أي بني فصل علي و كبر سبعا، فإنها لا تحل ...».

در ن (ص ٤٣) قدرى متفاوت است؛ از جمله «و كفنى»، قبل از «و حنطنى» قرار دارد كه به ترجمه علّامه مجلسى (ره) نزديك‌تر است؛ با اين همه چنان كه پيداست متن مترجم نسبت به متن عربى كاست و فزود دارد.

٧٠/ ٢ پس حضرت امام حسن (ع) كلنگى گرفتند/ پيش از اين، مى‌بايست ترجمه «ثم برز الحسن بالبردة التى نشّف بها رسول اللَّه و فاطمه، فنشّف بها امير المؤمنين» (ق، ص ٦٣ و ٦٤)، آمده باشد كه در مرعشى و اعظم اثرى از آن نيست.

٧٠/ ٤ مقرّر/ مرعشى: «مقدّر»؛ متن، موافق اعظم است.

٧/ ٩ حسين حلال/ چنين است در مرعشى و اعظم. ق (ص ٦٧) و ن (ص ٣٧):

«الحسين الخلال».

٧١/ ٢٤ حسين سركه فروش/ چنين است در مرعشى و اعظم. ق (ص ٦٩) و ن (ص ٣٩): «حسين الخلال».

«الخلّال» در زبان تازى يعنى «سركه‌گر» و «سركه فروش» (نگر: دستور الإخوان، ج ١، ص ٢٥٥)؛ و اين كه علّامه مجلسى (ره) در اينجا شهرت راوى را ترجمه كرده است، خورند توجّه مى‌باشد؛ آيا بدين وسيله نمى‌خواسته تنبّه بدهد كه ميان اين «حسين الخلال» و «حسين حلال» پيشين- چنان كه نسخه‌ها ضبط كرده‌اند- فرق مى‌گذاشته و ضبط نام او را موافق نسخه‌ها به «حاء» مى‌دانسته است؟- و اللَّه أعلم بالصّواب.

٧٢/ ١٢ جواره/ در مرعشى و اعظم به فتح جيم است.