تسلیة العباد در ترجمه مُسکن الفؤاد - شهید ثانی - الصفحة ١٦٢ - رساله امام صادق به بعضى از آشنايان مصيبت ديدهاش
حمل و گرفتار شدهاند در بليّه، و اراده بر خود تنها و مفرد باشيد، اما نزد من به حزن و غيظ و اندوه خاطر و درد دلسوز غم اندوز منفرد و تنها نيستيد و هر آينه از اين مراتب، به من رسيده است از بيتابى و اضطراب و سوزش مصيبت آنچه شما را فرا گرفته است؛ و لكن بازگشت كردم به آنچه خداى عز و جل امر نمود و پرهيزكاران را به صبر و حسن شكيبا تسليت فرموده است هنگامى كه به پيغمبر خود- ٦- مىفرمايد كه «صبر كن بر امر پروردگارت و مباش چون يونس» و هنگامى كه مىفرمايد:
- آنگاه كه بليه مثله به حمزه رسيده است-: «اگر عقاب رانيد پس عقاب كنيد و اگر صبورى و خرسندى پيش گيريد، هر آينه بهتر است مر صابران را». پس پيغمبر خداى- ٦- صبر نمود و عقاب نفرمود، و هنگامى كه ميفرمايد: «اهل خود را امر به نماز فرماى و بر آن صبر نماى ما از تو مسألت روزى نداريم و ما تو را روزى ارزانى مىداريم، و نيكى خاتمت در پرهيزگارى است» و هنگامى كه مىفرمايد: «آنانى كه چون ايشان را مصيبتى در رسد، بگويند إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ اين گروه صلوات است بر ايشان از پروردگارشان و رحمت است و آنانند هدايت يافتگان به راه راست» و هنگامى كه مىفرمايد: «اجر صابران بيرون از حساب وفا مىشود» و هنگامى كه مىفرمايد از جانب لقمان براى فرزندش: «بر بليهاى كه به تو رسد صبر آور و صبر از امورى است كه دل بر آن بايد نهاد». و هنگامى كه حكايت از موسى- على نبينا و ٧ مىفرمايد كه «موسى، مرقوم خود را گفت مددكارى از خدا جوييد و صبر آوريد؛ به درستى كه زمين، مر خداى راست و ميراث هر كدام از طبقات بندگانش كه خواهد قرار مىدهد و حسن خاتمت آنان راست كه پرهيزگارى نمايند» و هنگامى كه مىفرمايد: «آنان كه ايمان آوردند و عمل به شايستگيها و با شايستگيها نمودند و اندرز به راستى و اندرز به شكيبائى كردند» و هنگامى كه مىفرمايد: «شما را آزمايش مىكنيم به چيزى از ترس و گرسنگى و كاهش از مالها و جانها و ميوهها و صابران را بشارت رسان» و هنگامى كه مىفرمايد: «صبر آور تا آن گاه كه خداى حكم نمايد و خداى بهتر حكمكنندگان است» و هنگامى كه مىفرمايد: «چنان مردانى كه صبر كردند و چنان زنانى كه شكيب آوردند». (و) امثال اين آيات باهرات، از قرآن خداى بسيار است و بدانيد اى عم و پسر عم! كه خداى عز و جل پرواى ضرر دنيا براى دوستان خود ساعتى هرگز ندارد و چيزى را از زحمت رنج و سختى كه با صبر و خرسندى باشد، دوست [تر] نمىدارد و او