[٢]: «زنى كه در نفاس او طفلش بميرد، طفل او را به قطعه ناف خود به بهشت مى‌كشد.» نفساء به ضم نون و فتح فاء زن است در هنگامى كه بچه زايد و خون نفاس از او آيد.

و سرر (بكسر مهمله سين يا فتح) آن چيزى است كه قابله از ناف مولود كه موضع قطع است جدا مى‌كند و آنچه باقى مى‌ماند، سرّه است. همانا اراده كرده است طفلى را كه هنوز نافش بريده نشده باشد.

و از عمرو بن شعيب است از پدرش از جدش كه گفت: رسول خداى- ٦- فرمود:

«من قدّم من صلبه ولدا لم يبلغ الحنث كان افضل من ان يخلف من بعده مائة كلّهم يجاهدون في سبيل الله لا يسكن روعتهم الى يوم القيامة.»

: «كسى كه پيش از خود فرزندى به جهان آخرت فرستد كه به سن ارتكاب معاصى نرسيده باشد، بالاتر از آن است كه صد فرزند پس از خود گذارد و همه در راه خداى جهاد كنند و ترس‌شان تا قيامت فرو ننشسته باشد.» و از حضرت حسن- ٧- است كه گفت: پيغمبر خداى- ٦- فرمود:

«لئن اقدم سقطا احبّ الىّ من ان اخلف مائة فارس كلّهم يقاتل في سبيل الله.»:

«هر آينه اگر مقدم دارم سقطى در رحلت از دنيا، دوست‌تر مى‌دارم از اينكه در دنبال گذارم صد فرزند سوار بر اسبان كه در راه خداى مقاتله و جهاد كنند.

از ايوب بن موسى است كه پيغمبر خداى- ٦- بر سر منبر فرمود:

«انّك ان تقدّم سقطا خير من ان تدع بعدك من ولدك مائة كلّ منهم على فرس، يجاهدون في سبيل الله.»

: «بدرستى كه اگر پيش از خودت سقطى به جهان باقى فرستى، بهتر است از آن كه صد مرد از اولادت پس از خود گذارى كه هر يك از ايشان بر اسبى سوار شوند و در راه خدا جهاد نمايند.» و از پيغمبر خداى- ٦- است كه فرمود:

«يقال للولدان يوم القيامة ادخلوا الجنة فيقولون يا رب حتى يدخل آباؤنا و امهاتنا، قال فيأبون فيقول الله عز و جل، مالى أراهم محبنطئين ادخلوا الجنة فيقولون يا رب آباؤنا، فيقول الله تعالى‌

[١] در بحار بسرره آمده است.

[٢] مسند احمد بن حنبل، ٣: ص ٤٨٩ و ٥: ٣٢٩؛ و در التعازى به اسناد ديگرى آمده است ص ٢٥؛ بحار الانوار ٨٢: ١١٧.