تسلیة العباد در ترجمه مُسکن الفؤاد - شهید ثانی - الصفحة ٣٣ - باب اول عوضهاى مصيبت فرزندان
صبر عليها ام لم يصبر، كان ثوابه من اللَّه الجنّة.»
[١]: «كسى كه مصيبتى به او رسد، چه جزع كند و چه نكند، و شكيب آورد يا شكيب نياورد، پاداش او از خداى تعالى بهشت است».
و هم از آن حضرت- ٧- است:
«ولد واحد يقدمه الرجل افضل من سبعين ولدا يبقون بعده يدركون القائم ٧.»
[٢]: «يك فرزند كه پيش از پدر درگذرد، بهتر از هفتاد پسرى است كه پس از او بمانند و به سعادت ركاب حضرت قائم- عجل اللَّه فرجه- رسند».
و ترمذى روايت كرده است به اسناد خودش به سوى پيغمبر خداى- ٦- فرمود:
«ما نزل البلاء بالمؤمن و المؤمنة في نفسه و ولده و ماله، حتى يلقى اللَّه عز و جل و ما عليه خطيئة.»
[٣]: بلائى وارد نيامده به مردى و زنى از اهل ايمان خواه بر خود و خواه بر فرزند و خواه بر مالش جز آنكه خداى عز و جل را ملاقات مىنمايد و بر او گناهى نخواهد بود».
از محمد بن خالد سلمى است از پدرش از جدش كه درك شرف صحبت حضرت رسالت- ٦- را كرده بوده است و گفته است: از رسول خدا شنيدم كه فرمود:
«ان العبد اذا سبقت له عند اللَّه منزلة و لم يبلغها بعمل ابتلاه اللَّه تعالى في جسده او في ماله او في ولده ثم صبر على ذلك حتى يبلغه المنزلة التى سبقت اليه من اللَّه عز و جل.»
[٤]: «چون منزلتى در علم خداى تعالى براى بندهاى گذشته باشد و عملش او را به آن منزلت نتواند رساند، مبتلا فرمايد او را به رنج جسد يا تلف مال يا مرگ فرزند كه بنده بر آن بليه شكيبايى آورد و در عوض صبرى كه كند، خداى عزّ و جل او را به آن منزلت برساند».
و از ثوبان، غلام پيغمبر خداى- ٦- است كه گفت: از رسول خداى- ٦- شنيدم كه فرمود:
«بخّ، بخّ، خمس ما اثقلهنّ في الميزان، لا اله الا اللَّه، و سبحان اللَّه و الحمد للَّه، و اللَّه اكبر، و الولد الصالح يتوفى للرجل فيحتسبه.
»[٥]: «زهى پنج
[١] من لا يحضره الفقيه ١: ١١١/ ٥١٨؛ البحار ٨٢: ١١٦/ ٨.
[٢] ثواب الاعمال: ٢٣٣٦.
[٣] سنن الترمذى: ٤: ٢٨.
[٤] سنن ابو داود ٣: ١٨٣؛ مسند احمد بن حنبل ٥: ٢٧٢؛ الترغيب و الترهيب ٤: ٢٨٣؛ الجامع الصغير ١: ١٠٣.
[٥] خصال صدوق: ٢٦٧؛ مسند احمد بن حنبل ٣: ٤٤٣ و ٤: ٢٣٧ و ٥: ٣٦٦؛ مستدرك الحاكم ١: ٥١١؛ الجامع الصغير ١: ٤٨٣؛ البحار ٨٢: ١١٧.