مى‌شود و چه ناگواريها كه آن را در پى است و كمتر از همه، ضعف قوى است و حصول چندين تعب و عنا، و هر زمان كه انسان مطلبى خواهد به دست كند و بر آن كامروا شود، البته آلام و زحماتش بر مسرّت و لذائذش مى‌چربد و راحتش ده يك ناگوارى و حسرتش نيست، و كمتر آفتهاى آن فراقى است كه مى‌كاهد فؤاد را وامى‌گدازد اجساد را.

پس هر گاه در دنيا شرابى انديشى سراب است و عمارتش هر چند خوش و دلكش باشد، در شرف خراب، و مالش هر چند جهّال بدان مغرور شوند، دستخوش تلف و ذهاب، و آنكه به دريا غوطه‌ور شود، بايد از ترى بدن نينديشد، و مبارزى كه در ميان دو صف تازد، از خوف و بيم، خالى نتواند بود. عجب است از كسى كه انگشت به دهان مار كند و مهره ربايد، و مجبول بر شر افاضه خير نمايد.

و چه خوش گفته است يكى از فضلا[١] در مرثيه فرزند خود:

طبعت على كدر و انت تريدها		صفوا من الاكدار و الاقذار
و مكلّفوا الايام ضدّ طباعها		متطلّب في الماء جذوة نار
و اذا رجوت المستحيل فإنّما		تبنى البناء على شفير هار

دنيا، مطبوع به كدورت است و تو او را از پليديها و كدورتها صافى مى‌خواهى، و آنان كه از روزگار، ضد طبيعت او را مى‌خواهند، چنان است كه پاره آتش از اب مى‌خواهند، و چون محال را اميد بندى، بدرستى كه عمارت بر كناره وادى كه مشرف است بر فرو ريختن ساخته‌اى و به درجه اميد خود بر افراخته‌اى.

فوقى شاعر راست:

چشم گرمى داشتن زين توده خاكسترى‌		يخ طلب كردن بود از كوره آهنگرى‌

[١] او ابو الحسن على بن محمد بن نه؟؟؟ تهامى مى‌باشد كه شاعرى بود بسيار مشهور و از اهل تهامه؛ به عراق و شام مسافرت نمود و سپس مخفيانه وارد مصر گرديد و در آنجا دستگير و در سال ٤١٦ ه. ق در زندان به قتل رسيد.

( ر. ك: وفيات الاعيان ٣: ٣٧٨، الاعلام زركلى ٤: ٣٢٧).