تسلیة العباد در ترجمه مُسکن الفؤاد
(١)
مقدمه ناشر
٥ ص
(٢)
پيشگفتار مصحح
٧ ص
(٣)
نويسنده كتاب
١٠ ص
(٤)
ترجمه كتاب
١١ ص
(٥)
روش تحقيق
١١ ص
(٦)
مقدمه
١٣ ص
(٧)
باب اول عوضهاى مصيبت فرزندان
٣١ ص
(٨)
فصل در آنچه تعلق به اين باب دارد
٤٩ ص
(٩)
باب دويم در صبر است و آنچه ملحق به اوست
٥٥ ص
(١٠)
در ذكر جماعتى از زنان كه علما، صبر و احتساب ايشان را نقل كردهاند
٨٥ ص
(١١)
باب سيم رضا
١٠٣ ص
(١٢)
درجات رضا
١١٣ ص
(١٣)
فصل بعضى از حكايات صابران و راضيان به قضاى الهى
١١٧ ص
(١٤)
فصل در دعا
١٢١ ص
(١٥)
باب چهارم در گريه است
١٢٣ ص
(١٦)
فصل گفتن كلمه استرجاع
١٣٥ ص
(١٧)
فصل نوحهگرى و تسليت دادن
١٣٩ ص
(١٨)
و اما الخاتمه
١٤١ ص
(١٩)
فصل كيفيت تسليت دادن
١٤٧ ص
(٢٠)
فصل تذكر به مصائب حضرت رسول و ديگر مطالب
١٥١ ص
(٢١)
فصل عنايت خداوند به مصيبت ديدگان
١٥٥ ص
(٢٢)
رساله امام صادق به بعضى از آشنايان مصيبت ديدهاش
١٥٩ ص
(٢٣)
1 فهرست موضوعات
١٦٧ ص
(٢٤)
2 فهرست آيات قرآنى
١٦٨ ص
(٢٥)
3 فهرست احاديث و اخبار و عبارات عربى
١٧٠ ص
(٢٦)
4 فهرست اعلام
١٧٩ ص
(٢٧)
5 فهرست اشعار فارسى و عربى به ترتيب قافيه
١٨٤ ص
(٢٨)
ادامه فهرست آيات قرآنى
١٨٥ ص
(٢٩)
6 فهرست جايها
١٨٦ ص
(٣٠)
7 فهرست كتب وارده در متن
١٨٧ ص
(٣١)
8 فهرست منابع
١٨٨ ص
 
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص

تسلیة العباد در ترجمه مُسکن الفؤاد - شهید ثانی - الصفحة ١٥٨ - فصل عنايت خداوند به مصيبت ديدگان

فانذرهم، ثم عاد اليهم من الغد فقتلوه، ثم قال ان المؤمن يبتلى بكل بلية و يموت بكل بلية الا انه لا يقتل نفسه.»

[١]: «همانا از مؤمن آل ياسين غفلت داشته است كه او مردى خشكيده بود و در اعضا و مفاصل تشنج داشت. بعد از آن، انگشتان به او رد شد و صلاح و علاج يافت. پس فرمود: همانا نظر مى‌كنم تكنيع و تشنج اعضاى او را. نزد ايشان آمد و ايشان را نصيحت كرد و بيم داد و باز روز ديگر به سوى ايشان بازگشت و او را كشتند. پس فرمود: مؤمن به هر رنجى مبتلا مى‌شود و به هر گونه مرگى مى‌ميرد، جز آنكه خود را نمى‌كشد.» و از ابى عبد الله بن ابى يعفور است كه گفت: به حضرت ابى عبد الله از دردهايى كه به من برخورده بود، شكايت نمودم و عبد الله بسيار مسقام و كثير العلة بود و غالبا در بيمارى مى‌زيست و به مرضى ابتلا داشت، فرمود:

«يا عبد الله لو يعلم المؤمن ما له من (الاجر في) المصائب لتمنى ان يقرض بالمقاريض.»

[٢]: «اگر مؤمن بداند كه او را چه اجرى از نزول مصائب است، هر آينه آرزو مى‌كند كه بدنش به مقراضها پاره پاره شود.» و از ابى عبد الله- ٧- است كه فرمود:

«ان اهل الله لم يزالوا في شدة اما ان ذلك الى مدة قليلة و عافية طويلة.»

[٣]: «به درستى كه اهل بندگى خداى تعالى هميشه در سختى هستند، اما در زمانى اندك است و منتهى به راحتى دراز و عافيتى ديرباز مى‌شود.» و از حمدان است از حضرت ابى جعفر- سلام الله عليه- كه فرمود:

«ان الله عز و جل ليتعاهد المؤمن بالبلاء كما يتعاهد الرجل اهله بالهدية و يحميه الدنيا كما يحمى الطبيب المريض.»

[٤]: «به درستى كه خداى تعالى پرستارى مى‌فرمايد مؤمن را به بلا، چنانچه مرد، اهل خود را پرستارى مى‌نمايد، و از دنيا، مؤمن را پرهيز مى‌دهد، چنان كه طبيب، بيمار را پرهيز دهد.» و از حضرت ابى عبد الله- ٧- است كه فرمود:

«دعى النبى- ٦- الى طعام، فلما دخل الى منزل الرجل نظر الى دجاجة فوق حائط قد باضت، فتقع البيضة على وتد في حائط فثبتت عليه و لم تنكسر، فتعجب النبى- ٦- منها فقال له الرجل أعجبت من هذه البيضة فو الذى بعثك بالحق ما رزئت شيئا قط فنهض‌


[١] همان ٢: ١٩٧؛ تنبيه الخواطر ٢: ٢٠٤.

[٢] همان ٢: ١٩٨؛ تنبيه الخواطر ٢: ٢٠٤، المؤمن: ١٥؛ التمحيص: ٣٢.

[٣] همان ٢: ١٩٨.

[٤] همان ٢: ١٩٨؛ التمحيص ٥٠/ ٩١.