تسلیة العباد در ترجمه مُسکن الفؤاد - شهید ثانی - الصفحة ١٣٤ - باب چهارم در گريه است
«أ تريدين أن تدخلى الشيطان بيتا أخرجه الله منه.»
[١]: «آيا مىخواهى شيطان را به خانهاى در آورى كه خداى تعالى او را از آن خانه رانده است؟» پس خود را از گريه باز داشتم.
و از حضرت باقر- ٧- است كه فرمود:
«اشدّ الجزع الصّراخ بالويل و العويل و لطم الوجه و الصدر و جزّ الشّعر و من اقام النواح فقد ترك الصبر، و من صبر و استرجع و حمد الله جل ذكره فقد رضى بما صنع الله و وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ عز و جل؛ و من لم يفعل ذلك جرى عليه القضاء و هو ذميم و احبط الله- عزّ و جلّ- اجره.»
[٢]: «سختتر بيتابى، فرياد به لفظ واى و بلند كردن آواز به گريه است، و سيلى بر روى و سينه زدن و موى كندن و آنكه نوحهگرى را بر پا دارد. پس صبر را ترك كرده است و آنكه صبر آورد و إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ بگويد و خداى را حمد نمايد، پس راضى است به آنچه خداى تعالى كرده و اجر او با خداى عز و جل است.
و از حضرت صادق- ٧- است كه گفته است پيغمبر خداى فرموده است:
«ضرب الرجل يده على فخذه إحباط لأجره.»
[٣]: «زدن مرد به ران خود، هدر كردن است مر اجر خود را.»
[١] صحيح مسلم ٢: ٦٣٥.
[٢] كافى ٣: ٢٢٢.
[٣] همان، ٣: ٢٢٤.