[٢] «خداوند تعالى از رحمت خود دور دارد آن زنان را كه در مصيبتى صورت بخراشند و گريبان بشكافند و صداى اى واى و هلاكت بر آورند.» و از آن حضرت است- ٦- كه نهى فرمود از تشييع جنازه‌اى كه فريادى به او باشد.[٣] و از عمرو بن شعله است از پدرش كه آن حضرت فرمود:

«كَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اللَّهِ‌ الاكل من غير جوع و النوم من غير سهر و الضحك من غير عجب، و الرّنة عند المصيبه، و المزمار عند النّعمة.»

[٤]: «خداى تعالى بسيار دشمن مى‌دارد خوردن بدون گرسنگى را، و خواب بدون بى‌خوابى را، و خنده بدون تعجب را، و فرياد در نزد مصيبت را، و ساز در هنگام نعمت را.» و از يحيى بن خالد است كه مردى به حضرت نبوى- ٦- شرفياب شد و عرض كرد كه چه چيز اجر مصيبت را زايل مى‌كند؟ فرمود:

«تصفيق الرجل بيمينه على شماله و الصبر عند الصدمة الأولى، من رضى فله الرضا و من سخط فله السّخط»

[٥] «زدن شخص دست راست به دست چپ است و شكيبايى در نزد صدمه نخستين است و آنكه به قضاى خدا خشنود باشد، خداوند تعالى از او خشنود است و آنكه ناخشنود باشد، خداوند جل و علا را از خود ناخشنود مى‌دارد.» و از ام سلمه- رضى الله عنها- است كه گفت: چون ابو سلمه- رضى الله عنه- وفات يافت، گفتم مردى غريب و در خاك غربت بود. هر آينه بر او چندان بگريم كه ذكرش در عالم بماند و براى گريه مهيا بودم. در اين هنگام زنى وارد شد و اراده داشت كه مرا در گريه مساعدت كند. پيغمبر خداى- ٦- او را پيش آمد و فرمود:

[١] مسند احمد ١: ٣٨٦؛ صحيح بخارى ٢: ١٠٤؛ صحيح مسلم ١: ٩٩؛ سنن ابن ماجه ١: ٥٠٤؛ سنن النسائى ٤: ٢٠ و ٢١؛ البحار ٨٢: ٩٣.

[٢] الجامع الصغير ٢: ٤٠٥؛ سنن ابن ماجه ١: ٥٠٥ البحار ٨٣: ٩٣.

[٣] سنن ابن ماجه ١: ٥٠٤.

[٤] الجامع الصغير ٢: ٢٦٨.

[٥] بحار الانوار ٨٢: ٩٣.