و كار خود را به هيچ فرشته مقرّب و پيغمبر مرسلى وانگذاشته، ولى فرستادگانى از فرشتگان به سوى پيغمبرش گسيل داشته و به او چنين و چنان گفته، و او را بدان چه دوست داشته دستور داده و از آنچه كراهت داشته نهى فرموده، و از گذشته و آينده بوسيله علم خبر داده، و اين علم را به پيغمبران و دوستان خود و برگزيدگان از پدران و برادران آموخته؛ به همان نژادى كه از همديگر باشند، و اين همان گفتار خداى تعالى است: «و هر آينه داديم آل ابراهيم را كتاب و حكمت و به ايشان پادشاهى بزرگى داديم سوره نساء آيه ٥٤» پس مقصود از كتاب نبوت است، و امّا حكمت (مقصود از آن) حكما از انبيا و برگزيدگان از صفوت هستند، و همگى آنها از همان نژادى هستند كه از همديگر و به هم پيوسته بودند كه خداوند در ايشان نبوت و عاقبت را قرار داد و حفظ ميثاق با آنها است تا دنيا به پايان رسد، و ايشانند علما و واليان امور و اهل استنباط علم خدا؛ و اهل نشانه‌هاى علم خدا از نژادى كه از همديگرند از برگزيدگانى‌