هنگامى كه امير المؤمنين على ٧ شهيد گشت، فرزندش حضرت حسن به منبر رفت و خواست صحبت كند گريه گلويش را گرفت پس لختى نشست سپس برخاست و فرمود: سپاس خداى را كه در اول بودنش موجود بوده، و در هميشگى‌اش يگانگى داشته است، به سبب معبود بودنش متعظّم، و به وسيله بزرگى قدرتش متكبّر است، آنچه آفريده ابتدا فرموده، و آنچه خلق كرده انشاء فرموده است، با اينكه پيش از آفريدنش همانندى از مخلوق نگذشته، آن خدايى كه به لطف پروردگاريش لطيف است، و به دانايى خبرش شكافت، و به محكم كردن قدرتش تمامى مخلوقات را آفريد، پس تبديل‌كننده‌اى بر خلقتش، و تغيير دهنده‌اى بر صنعش نيست، و بر حكمش نقض‌كننده‌اى و بر دستورش ردّكننده‌اى، و از دعوتش استراحتى نيست، همگى مخلوق را خلق فرموده، و ملكش زوال‌پذير نيست، و زمانش انقطاع ندارد، از هر چيز برتر و به همه چيز نزديك است، با اينكه ديده نشود و در منظر اعلى است بر خلق تجلى فرموده، به وسيله نور خود در پرده شد، و در بلنديش برتر آمد پس از خلق نهان شد، و براى آنان گواهى بر ايشان برانگيخت، و در ميانشان پيغمبرانى مژده دهنده و بيم‌دهنده فرستاد تا هلاك شود آنكه‌