الإنصاف فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر ت رسولی محلاتی - البحرانی، السید هاشم؛ رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٥٣٣
فرشتگان، به خدا سوگند كسى مؤمن ناميده نشود مگر به گرامى داشتن على بن ابى طالب :.
پس ايشان مسئولند و ما سائليم و واجب است مرافعات نزد آنها برده شود. (مترجم گويد: از اينجا تا اول روايت محمود بن لبيد در عبارت سقط و تصحيف واقع شده و تصحيح آن ميسور نشد لذا اين سطر ترجمه نشد)
محمود بن لبيد از حضرت فاطمه زهرا ٣ در ضمن حديثى متضمن نص بر امامت ائمه دوازدهگانه است روايت كند كه محمود بن لبيد گفت: پس چرا على ٧ از حق خود دفاع نكرد (و براى گرفتن آن قيام نفرمود؟) فاطمه ٣ فرمود: اى ابا عمر (كنيه راوى است) همانا رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله فرمود: مثل امام مثل كعبه است كه نزدش روند و او نزد كسى نيايد، يا آنكه فرمود:
مثل على (مثل كعبه است) سپس فرمود: هر آينه به خدا سوگند اگر حق را به اهلش واگذارده بودند و پيروى از عترت پيغمبرشان نموده بودند دو نفر در باره خداى تعالى اختلاف نمىكردند، و هر كدام (از امامان) يكى پس از ديگرى امامت را ارث مىبرد تا قائم ما كه نهمين فرزند از صلب پسرم حسين است قيام كند، و لكن مقدم داشتند كسى را كه خدا او را عقب انداخته، و عقب انداختند