دويست و پنجاه و نهم: و در كتاب نصوص از محمد بن زيد بن ارقم از پدرش حديث كند كه گفت: شنيدم از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله كه به على مى‌فرمود: تو امامى و حسن و حسين امامند و هر دوى آنان آقايان جوانان اهل بهشتند، و نه تن از صلب حسين امامان نيكوكار و معصومند و از آنها است قائم ما اهل بيت. سپس فرمود: در قيامت سواره‌اى غير از ما نيست، و ما چهار نفريم. پس مردى از انصار برخاست و عرض كرد: پدر و مادرم به فدايت اى رسول خدا آنها كيانند؟ فرمود:

من بر براق، و برادرم صالح بر ناقه خدا است كه پى شد، و عمويم حمزه بر شتر عضباى من است و برادرم على بر شترى از شترهاى بهشت است و به دستش لواى حمد باشد و ندا كند: «لا اله الا اللَّه، محمد رسول اللَّه» پس مردمان گويند: اين شخص نيست مگر فرشته مقرّب يا پيغمبرى مرسل، يا حامل عرش (خدا)؟ پس فرشته‌اى از طرف عرش پاسخ دهد: اين شخص نه‌