مقدارى از بيت المال در آن نوشته شده نابود كنم، و همان طور كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله عطا مى‌فرمود بدهم و آن را دولت قرار ندهم، و دستور دهم كه مردمان در ماه رمضان غير از نماز واجب را به جماعت نخوانند (يكى از بدعتهاى عمر اين بود كه دستور داده بود نمازهاى نافله و مستحب را در شبهاى رمضان به جماعت بخوانند) و غير اين بدعتها كه ذكر آن موجب طولانى شدن اين كتاب گردد.[١]

مؤلف گويد: مصيبت كبرى و داهيه عظمى اين است كه آنها خلفاى ثلاثه را بر حضرت امير المؤمنين ٧ مقدم داشتند، در صورتى كه از جانب خداى سبحان و رسول گراميش به امامت و امارت و ولايت و خلافت و وصيت او تصريح شده بود، و بخصوص در غدير خم كه از جانب خداى تعالى بدان تصريح شد، و اينان (بر خلاف دستور) براى خود اختيار كردند غير آنچه را كه خدا و رسول براى آنان اختيار كرده بودند، و اين مطلبى است كه خود آنان گويند: كه جلو افتادن ابو بكر به واسطه اختيار مردم بود نه به تصريح خداى تعالى و يا رسول خدا، در صورتى كه خداى تعالى در قرآن كريم فرمايد: «و پروردگارت مى‌آفريند هر آنچه خواهد و برگزيند و ايشان را اختيارى نيست منزّه و برتر است خدا از آنچه شرك ورزيدند، سوره قصص آيه ٦٨» و نيز فرمايد: «و نرسد

[١] كتاب سليم بن قيس: ٧٢٠.