الإنصاف فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر ت رسولی محلاتی - البحرانی، السید هاشم؛‌ رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٥٣٦

امير المؤمنين ٧ مردم را به جانب خود بخواند؛ و شمشيرش را به روى دشمنانش بكشد؟

فرمود: ترس از اينكه مردم مرتدّ شوند و شهادت به نبوت محمد صلّى اللَّه عليه و اله نداده (و از آن برگردند).[١]

و نيز شيخ صدوق عليه الرحمة در كتاب علل به سند خود از شخصى از حضرت صادق ٧ حديث كند كه گفت: به آن حضرت عرض كردم: چرا امير المؤمنين با فلان و فلان و فلان (يعنى سه خليفه قبل از او) جنگ نكرد؟ فرمود: به خاطر يك آيه از كتاب خداوند (كه فرمايد:) «اگر جدا مى‌شدند هر آينه عذاب مى‌كردم آنها را كه كفر ورزيدند از ايشان عذابى دردناك».[٢] راوى گويد: عرض كردم، مقصود از جدا شدن ايشان چيست؟ فرمود، وديعه‌ها و امانتهايى از مؤمنين كه در صلبهاى مردمان كافر بودند، و همچنين قائم ٧ ظاهر نخواهد شد تا ودايع و امانتهاى خداى عز و جل بيرون آيد، پس هنگامى كه بيرون آمد بر دشمنان خدا پيروز شود و آنان را بكشد.[٣]

[١] علل الشرائع: ١٤٩.

[٢] فتح: ٢٥.

[٣] علل الشرائع: ١٤٧.