براى على بن محمد كه اوست قيام‌كننده به امر محمد بن على، و گواهى دهم براى حسن بن على كه اوست قيام‌كننده به امر على بن محمد، و گواهى دهم براى مردى از فرزندان حسين ٧ كه نام و كنيه‌اش برده نمى‌شود تا امرش آشكار شود؛ و دنيا را از عدل و داد پر كند چنانچه از ظلم و ستم پر شده باشد، و درود و رحمت و بركات خدا بر تو باد اى امير مؤمنان، سپس آن مرد برخاست و رفت، امير المؤمنين ٧ (به فرزندش امام حسن) فرمود: اى ابا محمد اين مرد را دنبال كن و ببين قصد كجا دارد. حسن بن على دنبالش بيرون رفت (ولى) فرمود: همين كه آن مرد پايش را از مسجد بيرون گذارد ديگر نفهميدم به كدام سمت از زمين خدا روان شد. پس نزد امير المؤمنين ٧ برگشتم و (از قصه) آگاهش كردم. فرمود: اى ابا محمد او را مى‌شناسى؟ عرض كردم: خدا و رسول او و امير المؤمنين داناترند. فرمود: او خضر ٧ بود.[١]

مؤلف گويد: و همين حديث را شيخ طوسى در كتاب غيبت‌[٢] به سند خود از محمد بن يعقوب كلينى با مختصر تفاوتى كه ضرر به معناى آن نمى‌رساند روايت كرده كه آن هم شايد از سهو قلم‌

[١] الكافي ١: ٥٢٥/ ١.

[٢] غيبة الطوسي: ١٥٤.