حديث پس از جمله «و حجّتي على خلقي» چنين است «لا يؤمن عبد به الّا جعلت الجنّة ... اه» و ظاهرا صحيح نيز همان است و ترجمه آن چنين است: هر بنده‌اى به او ايمان آورد بهشت را جايگاه او قرار دهم ... تا آخر عبارت كه ترجمه آن گذشت) و به سعادت پايان دهم براى فرزندش على كه ولى و ياور و گواه در ميانه خلق من و امين بر وحى من است، از او كسى را كه به راه من (مردم را) دعوت كند؛ و خزينه دار علم من است (يعنى) حسن را بيرون آورم، پس از او كامل گردانم امر امامت را به فرزندش كه رحمت براى عالميان است، او راست كمال موسى و زيبايى عيسى و صبر ايّوب، دوستانم در زمان او خوار شوند؛ و سرهاى ايشان چون سرهاى ترك و ديلم هديه فرستاده مى‌شود، آنها را مى‌كشند و مى‌سوزانند، و آنها (در هر كجا) بيمناك و ترسان خواهند بود، زمين به خون آنها رنگين شود، و ناله و فرياد در زنهاى آنها فراوان گردد، براستى آنهايند دوستان من كه بواسطه آنها هر بلاى تاريك و نابيناكننده را برگيرم، و به خاطر آنان زلزله‌ها را دفع كنم، و به سبب آنها (بلاهايى كه همچون) بارهاى سنگين و (فتنه‌هايى كه همچون) زنجيرهاى آهنين (مردم را گرفتار كند) برطرف سازم، درودهاى پروردگار آنها بر ايشان باد و آنهايند راه يافتگان.

عبد الرحمن بن سالم گويد: ابو بصير گفت: اگر در مدت عمر خود جز اين حديث را نشنيده‌