الإنصاف فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر ت رسولی محلاتی - البحرانی، السید هاشم؛ رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٣٩٠ - حرف ميم
لحظات از محدود كردنش و ديدگان از احاطه به او، منزّه است از بيان، در عين نزديكى دور، و در عين دورى نزديك؛ به وجود آرنده كيفيات است، و نتوان گفت چگونه است، پديد آرنده مكانها است، و نتوان گفت در كجاست، كيفيت و مكان در باره او منقطع است، او همچنان كه خودش بيان فرموده يكتا و صمد است، و كسى را نرسد كه او را وصف كند، نه زاييده و نه زاييده شده و كسى همتايش نبوده، (يهودى) گفت: اى محمد راست گفتى، پس خبر ده مرا از گفتارت كه او يكتا است و شبيه ندارد، آيا خدا يكتا نيست چنانچه انسان يكتا است، و يكتايىاش شباهت به يكتايى انسان ندارد؟ فرمود: خداوند يكتاى در معنى است ولى انسان در معنا دو تا است مركب از جسم و عرض و روح و بدن است، و فقط تشبيه در معناى يكتايى است و بس،
گفت: اى محمد راست گفتى اكنون مرا خبر ده كه وصىّ تو كيست؟ زيرا هيچ پيغمبرى نيست مگر اينكه براى او وصيّى است، و پيغمبر ما موسى بن عمران به يوشع بن نون وصيت كرد، فرمود: آرى وصىّ و خليفه بعد از من على بن ابى طالب و پس از او دو سبطم حسن و حسين و پس از ايشان نه تن از