فرمود: اشرار (و بدان) امّتم، چيست آنها را؟ خداوند شفاعت مرا به آنان نرساند، پس گريست و فرمود: اى پسر عباس! هر كه او را زيارت كند در حالى كه شناساى به حق او باشد روز قيامت به خاطر او به ايستم و دستش را بگيرم و به على بن ابى طالب بگويم: او را از حوض سيراب كن و بر بهشت واردش كن. اى پسر عباس! هر كه او را با معرفت زيارت كند، من و فرزندانم شفيعان او در روز قيامت هستيم، آيا كسى كه ما شفيعانش باشيم، به او ستم شود، يا عذاب شود، يا آنها را ببيند؟ زيارت‌كننده او نميرد تا من دستش را بگيرم و از گرفتارى قبر و اندوه مرگ نجاتش دهم، سپس فرمود: اى پسر عباس هر كه او را با معرفت به حقّش زيارت كند براى او ثواب هزار حج و هزار عمره است، و هر كه او را زيارت كند، مرا زيارت كرده و هر كه مرا زيارت كند، گويا خدا را زيارت كرده، و براى زيارت‌كننده خدا است كه او را به آتش عذاب نكند، هر آينه اجابت (دعا) زير قبّه اوست، و شفا در تربتش مى‌باشد، و امامان از فرزندان او هستند.