مرسل خداوند، و منم صاحب شفاعت و حوض شريف، من و على دو پدر اين امّتيم، هر كه ما را شناخت خدا را شناخته، و كسى كه ما را انكار كرد، خداى را منكر شده، و از على است دو سبط امّتم، و دو آقاى جوانان اهل بهشت: حسن و حسين؛ و از فرزندان حسين نه امام و پيشوايند، كه فرمانبردارى آنها فرمانبردارى من، و نافرمانى ايشان نافرمانى من است، نهمى آنها قائم و مهدى ايشان است.[١]

صد و بيست و دوم: و در كتاب خصال از حسين بن زيد از على بن جعفر از پدرش و آن حضرت از پدران بزرگوارش از على ٧ از رسول خدا ٦ حديث كند كه آن حضرت سه بار فرمود: مژده گيريد كه همانا امّت من چون بارانى هستند، كه كسى نداند آغازش بهتر است يا پايانش و به راستى حكايت امّت من حكايت بوستانى است كه دسته‌اى امسال از آن اطعام شوند، و دسته‌اى سال ديگر شايد دسته دوم عريض‌تر در وسعت، و عميق‌تر در طول و فرع، و بهترين آنها در محبت باشند

[١] كمال الدين: ٢٦١.