شنيدم كه مى‌فرمود: هر كه به عترت من پس از من چنگ زند از رستگاران است، سپس گريه سختى كرد، جمعى كه حاضر بودند بدو گفتند: آيا گريه مى‌كنى و حال اينكه منزلت تو نزد رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله آن منزلت است (كه براى ديگران نيست)؟ به من گفت: اى عطا براى دو چيز گريه مى‌كنم: يكى از ترس روز قيامت (كه بر اعمال بندگان واقف شوند) و ديگر براى جدايى از دوستان، پس مردم متفرق شدند، به من گفت: اى عطا دست مرا بگير و مرا به صحن خانه ببر، من و سعيد دستش را گرفته به صحن خانه برديم، پس دستهايش را به جانب آسمان بلند كرد و گفت: بار خدايا من به وسيله محمد و آل محمد به تو تقرّب جويم؛ بوسيله ولايت على بن ابى طالب ٧ به تو تقرّب جويم؛ پس همين طور اين كلمات را تكرار مى‌كرد تا روى زمين افتاد، ساعتى صبر كرديم سپس او را بلند كرديم، ديديم مرده است رحمة اللَّه عليه.[١]

دويست و بيست و يك: و در همان كتاب از عطا از حضرت حسين بن على ٨ حديث كند

[١] كفاية الأثر: ٢٠.