الإنصاف فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر ت رسولی محلاتی - البحرانی، السید هاشم؛ رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٥١٩
سليم در كتابش در حديثى طولانى كه از حضرت سيد الوصيين امير المؤمنين على بن ابى طالب ٧ روايت كرده گويد: سپس آن حضرت يعنى على ٧ به جانب مردم از اهل بيت و شيعيانش توجه كرده فرمود: به خدا سوگند امت پيش از من به كارهاى بزرگى عمل كردند و در آنها عمدا با پيغمبر صلّى اللَّه عليه و اله مخالفت ورزيدند، و اگر من مردمان را بر ترك آن كارها و جابهجا كردن آنها به جاى خود كه در زمان رسول خدا جارى مىشد دستور مىدادم لشكرم از دور من پراكنده مىشدند، به طورى كه در لشكر من جز خودم و كمى از شيعيان من كه برترى مرا از روى كتاب خدا و سنت پيغمبرش مىدانستند كسى باقى نمىماند، (در اينجا آن بزرگوار نمونههايى ذكر مىفرمايد مثلا) اگر دستور مىدادم كه مقام ابراهيم را به همان مكانى كه پيغمبر صلّى اللَّه عليه و اله نهاده بود برگردانند، و فدك را به ورثه فاطمه ٣ بر مىگرداندم، و صاع و مدّ (دو پيمانه كه در زمان پيغمبر اكرم صلّى اللَّه عليه و اله رايج بوده) رسول خدا را به همان طور كه بوده برگردانم، و زمينهايى كه پيغمبر صلّى اللَّه عليه و اله به اهلش داد امضاء كنم، و خانه جعفر بن ابى طالب را (كه جزو مسجد الحرام كردهاند) خراب كرده و به ورثه او برگردانم، و آنچه كه از زمين خيبر تقسيم شده برگردانم، و طومارى كه براى هر كس