الإنصاف فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر ت رسولی محلاتی - البحرانی، السید هاشم؛ رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٤٠٠ - حرف ميم
دارد مرا دشمن داشته، هر كه محبت ايشان را داشته باشد محبت مرا داشته و آنكه مبغوضشان داشته باشد بغض مرا داشته، هر كه آنها را منكر شود مرا انكار كرده و هر كه ايشان را بشناسد مرا شناخته، به سبب ايشان خداوند دينش را حفظ كند، و به وسيله آنان شهرهايش را آباد كند و بندگانش را روزى دهد، و باران از آسمان فرو فرستد، و بركات زمين را بيرون آورد، ايشانند برگزيدگان و جانشينان من، و آنهايند پيشواى مسلمانان و مولاى مؤمنين.[١]
دويست و پنجاه و هشتم: و در كتاب نصوص از محمد بن حنيفه حديث كند كه امير المؤمنين ٧ فرمود: شنيدم از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله كه مىفرمود: خداى تعالى فرموده: هر رعيتى كه خود را زير بار طاعت امامى كه از جانب من نيست ببرد به طور مسلم او را عذاب كنم اگر چه آن رعيت نيكوكار باشد، و هر آن رعيتى كه به اطاعت امامى كه از جانب من است تن در دهد
[١] كمال الدين: ٢٥٩.