بيست و پنجم: و نيز مرحوم صدوق در كتاب نصوص از ابى الاسود از ام سلمه حديث كند كه گفت: رسول خدا فرمود: امامان پس از من به عدد نقباى بنى اسرائيل است (نقيب بمعناى سرپرست و زمامدار است) نه نفر آنها از صلب حسين است كه خدا علم و فهم مرا به آنها عطا فرموده، پس واى به حال كه با آنها دشمنى كنند و بغض و كينه آنها را داشته باشند.[١]

بيست و ششم: و نيز صدوق در همان كتاب به سند خود از حضرت رسول ٦ حديث كند كه به على ٧ فرمود: يا على! خداى تعالى محبت مسكينان و مستضعفان زمين را به تو مرحمت فرموده و تو به برادرى با آنها راضى هستى، و آنها نيز به امامت تو رضايت دارند، خوش به حال تو و كسانى كه تو را دوست دارند و تو را تصديق كنند؛ و واى به حال كسى كه تو را دشمن دارد و تو را تكذيب كند، اى على! من شهر علم و تو در آن شهرى، و وارد شهر نشوند مگر از در آن شهر، اى‌

[١] كفاية الأثر: ١٨٤.