الإنصاف فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر ت رسولی محلاتی - البحرانی، السید هاشم؛ رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٥٢١
مرد مؤمن و نه زن مؤمنه را كه هر گاه بگذراند خدا و پيغمبرش كارى را آنكه باشد براى ايشان اختيارى در كارشان، و هر كه سر از فرمان خدا و رسولش برتابد همانا گمراه شده است گمراهى آشكار، سوره احزاب آيه ٣٦» و نيز فرموده: «پس حكومت از آن خداى برتر و بزرگ است، سوره مؤمن آيه ١٢» و نيز فرموده: «و آنچه داد به شما (يا آورد براى شما) پيغمبر پس بگيريد آن را، و آنچه بازداشت شما را از آن پس بازايستيد؛ سوره حشر آيه ٧» و اما عمل نكردن پس از آمدن علم اين مطلب چيزى است (كه بسيار اتفاق افتد) و در غير معصوم، عقلا منكر آن نيستند، و جهت عمل نكردن پس از علم يا تقيه است (كه از ترس دشمنان عمل نمىكنند) زيرا محل علم باطن است ولى محل عمل، اعضا و جوارح است، پس ممكن است در دومى تقيه كرد، و يا به واسطه شبهات يا تأويلاتى براى آنچه علم بدان پيدا كرده است مىباشد و خداى تعالى فرمايد «و ستيزه كنند كافران با باطل تا تباه كنند بدان حق را، سوره كهف، آيه ٥٦» و امير المؤمنين ٧ فرمود: كه پيغمبر صلّى اللَّه عليه و اله فرموده: خدا رحمت كند هر كه گفتارى را بشنود و آن را به ذهن خود بسپارد، سپس به ديگرى برساند پس چه بسيار كسى كه فهم ندارد ولى آن را حمل كند، و چه بسا