الإنصاف فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر ت رسولی محلاتی - البحرانی، السید هاشم؛ رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٣١٨ - حرف عين
عظيم نيست، پس فرشتگان نيز گفتند: «لا حول و لا قوة الا باللَّه العلى العظيم». و همين كه مشاهده نعمتهاى خدا را بر ما كردند، و اين كه اطاعت ما را واجب كرده گفتيم: الحمد للَّه تا فرشتگان بدانند كه براى خداى تعالى بر ما حقّ است كه نعمتهاى او را سپاسگزارى كنيم پس فرشتگان نيز گفتند: الحمد للَّه،
پس ايشان به وسيله ما به شناسايى خداوند و تسبيح و تهليل و سپاسگزارى و تمجيد او راه يافتند، پس از آن خداى عزّ و جل آدم ٧ را آفريد و ما را در صلب او به وديعت نهاد، و فرشتگان را به سجده بر او براى تعظيم و اكرام ما دستور فرمود، و اين سجده ايشان براى خدا پرستش بود و براى آدم اكرام و اطاعت بود چون ما در صلب او بوديم، پس چگونه ما برتر از فرشتگان نباشيم در حالى كه همه آنها بر آدم سجده كردند؟ و ديگر اين كه آن هنگام كه مرا به آسمان بالا بردند جبرئيل دو تا دو تا اذان گفت سپس گفت: اى محمد جلو بهايست، من گفتم: اى جبرئيل بر تو پيشى گيرم؟ گفت: آرى، زيرا خداى تعالى پيغمبرانش را بر تمامى فرشتگان برترى داده، و تو را بالخصوص برترى داده، پس جلو ايستادم و بر ايشان نماز گزاردم و اين افتخارى نيست، پس همين كه بر پردههاى نور رسيدم جبرئيل به من گفت: