خدمت آن بزرگوار نشسته بودم كه حضرت موسى بن جعفر ٧ كه هنوز پسر بچه‌اى بود وارد شد من برخاستم و او را بوسيده پهلويش نشستم. حضرت صادق ٧ فرمود: اى ابراهيم! پيشوا و امام تو پس از من همين (كودك) است، هر آينه جمعى در باره او به هلاكت و جمعى ديگر به سعادت مى‌رسند، كشنده او را خدا لعنت كند و عذابش را دو چندان كند، هر آينه خداى متعال بهترين اهل زمين در زمان خود از صلب او خارج كند كه او هم نام جدّش (امير مؤمنان ٧) و وارث علم و حكمهاى او است در قضاوتهايى كه فرمود، معدن امامت و ريشه حكمت است.

او را ستمكار اولاد فلان (مراد بنى عباس است) پس از عجايبى نوين (كه از او ظاهر شود) از روى حسد مى‌كشد ولى خداى تعالى كار خود را به نهايت رساند اگر چه مشركان را بد آيد و از صلب او خارج نمايد كامل‌كننده دوازده نفر پيشوايان دين را كه آنها را مخصوص به كرامت خود فرموده، و در بارگاه قدس خويش جا داده، و او دوازدهمين امامى است كه (مردم) انتظار آمدن او را مى‌كشند، كسى كه (به امامت) او اقرار كند مانند كسى است كه در پيش روى پيغمبر خدا ٦‌