دوم: و در همان كتاب از ابراهيم بن ابى عيلة از واثلة بن اسقع از رسول خدا ٦ روايت كند كه فرمود: محبت من و اهل بيتم در هفت موضع كه دهشتهاى آن زياد است نافع است: ١- موقع مردن ٢- در قبر ٣- موقع حشر (و برانگيخته شدن در صحراى محشر) ٤- وقتى كه نامه اعمال به دست اشخاص داده مى‌شود ٥- موقعى كه پاى ميزان مى‌روند ٦- وقتى كه حساب‌ها را رسيدگى مى‌كنند ٧- وقت عبور از صراط، پس هر كه مرا و اهل بيتم را دوست بدارد و پس از من به آنان متمسّك شده باشد، ما شفيعان او در روز قيامت هستيم، به حضرت عرض شد: تمسّك به آنان چگونه است؟ فرمود: پيشوايان بعد از من دوازده نفرند؛ هر كه آنان را دوست بدارد و بدانها اقتدا كند رستگار شده و اهل نجات است، و هر كه از آنان رو گردان شد، گمراه شود.[١]

سوم: و در كتاب غيبت از ابراهيم كرخى روايت كرده كه گفت: داخل شدم بر حضرت صادق ٧ و

[١] كفاية الأثر: ١٨٠.