هبة اللَّه سفارش كرده بود كه در سر هر سال اين وصيت را بررسى كند، و آن روز را عيد بگيرند و به ياد داشته باشند (روز) بعثت نوح و زمان ظهور او را، و همين طور جارى شد در وصيت هر پيغمبرى تا آنكه خداى تعالى حضرت محمد ٦ را مبعوث فرمود و سبب شناسايى نوح همان علمى بود كه نزد آنها بود، و گفته خداى عز و جل (در سوره نوح) «و بتحقيق نوح را بسوى قومش فرستاديم»-[١] تا آخر آيه شريفه- (اشاره) به همين (داستان) است؛ و پيغمبرانى كه ميان آدم و نوح بودند (دسته‌اى) پنهان بودند (كه در پنهانى مردم را به سوى خدا دعوت مى‌كردند) و دسته‌اى آشكارا، و از اين رو نام آنان در قرآن پنهان شده و مانند پيغمبران آشكار تصريح به آنان نشده است، و (منظور از) گفتار خداى تعالى (در سوره نساء آيه ١٦٤) «و پيغمبرانى كه داستان آنها را از پيش براى تو بيان كرديم، و پيغمبرانى كه داستانهاى آنها را نگفتيم» همين است، يعنى آنان كه پنهان بودند نام آنها را مانند آن پيغمبران كه آشكار بودند نبرديم، حضرت نوح نهصد و پنجاه سال در ميان قوم خود بدون اينكه كسى در پيغمبرى شريك او باشد ماند، لكن نزد مردمى رفته بود كه انبياء گذشته ميان او و آدم را تكذيب كرده بودند، و گفته خداى تعالى:- در

[١] هود: ٢٥ و المؤمنون: ٢٣ و العنكبوت: ١٤.