الإنصاف فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر ت رسولی محلاتی - البحرانی، السید هاشم؛‌ رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٣٩٥ - حرف ميم

حوريان دستور داد كه زينت كنند و به ديدن يك ديگر روند به بركت مولودى كه در دنيا به محمد صلّى اللَّه عليه و اله عطا شده و به فرشتگان وحى فرمود كه با ذكر تسبيح و تحميد و تمجيد و تكبير به بركت آن مولود صف ببندند، و به جبرئيل وحى كرد كه با هزار فوج كه هر فوجى هزار هزار نفر است سوار بر اسبهاى ابلق با زين و لجام كه بر آن اسبها قبه‌هاى درّ و ياقوت بود، به همراه فرشتگان، روحانيون كه طبقهاى نور در دست دارند به زمين فرود آيند و محمد را به آن مولود

تهنيت گويند، و اى جبرئيل به او خبر ده كه من نامش را حسين گذاردم و او را هم تهنيت بگو و هم تعزيت، و به او بگو اى محمد اين مولود را اشرار امت (سوار) بر بدترين مركوبها بكشند، پس واى بر كشنده‌اش، و واى بر جلودار، و واى بر آنكه آنها را براند، من از كشنده حسين بيزارم و او نيز از من بيزار است، زيرا هيچ كس در قيامت نيايد مگر اينكه كشنده حسين گناهش از او بيشتر باشد؛ كشنده حسين روز قيامت داخل جهنم شود با كسانى كه براى خدا شريك قرار داده‌اند و دوزخ، به كشنده او مشتاق‌تر است از بندگان مطيع خداوند نسبت به بهشت.