الإنصاف فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر ت رسولی محلاتی - البحرانی، السید هاشم؛ رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٢٦٥ - حرف سين
همان چيز نهى فرموده ولى آن شخص (از نهى) آگاه نيست يا به عكس نهى از چيزى را شنيده و امر به آن را نشنيده، پس منسوخ را (كه همان حكم اولى است) حفظ كرده و ناسخ را (كه حكم دوّمى است) حفظ ننموده، و اگر بداند كه آنچه حفظ كرده منسوخ شده (و دستور ديگرى براى آن آمده) آن را به يكسو نهد، و هم چنين اگر مردم بدانند يا از او بشنوند كه آن حكم منسوخ شده به يك سو نهند (و بدان عمل ننمايند).
چهارم مردى است كه بخاطر بغضى كه از دروغ دارد و ترس از خداى تعالى و تعظيم به رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله بر خدا و پيغمبر صلّى اللَّه عليه و اله دروغ نبندد، و اشتباه هم نكند بلكه حديث را آن طور كه بايد حفظ كرده، و همان طور كه شنيده است بياورد بدون آنكه چيزى در آن زياد و كم كند، ناسخ و منسوخ هر دو را حفظ كرده، لذا به ناسخ عمل كند و منسوخ را وانهد، و (بدان كه) امر و نهى رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله نيز مانند قرآن ناسخ و منسوخ و عامّ و خاص و محكم و متشابه دارد، گاهى از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله كلامى بيايد كه دو صورت دارد عام و خاص مانند قرآن و آن كه مقصود خدا و رسول صلّى اللَّه عليه و اله را نداند آن را بشنود (و به پندار خود تفسير كند) و همه اصحاب آن حضرت اين چنين نبودند كه از او بپرسند